سلام
حالا ک دارم این جوابیه را مینویسم خودم را گم کرده ام.گم کرده ام مابین دو شخصیت.یا دونوع جهان بینی یا دو نفر یا ن دو قطبی ک در ذهن یک آدم برای یکدیگر نامه می نویسند.این مساله کمی پیچیده تر از جنسیت و مکان و سن و سال نشان دهنده ی عمر آدمیست.
اطبا فرموده اند شرب خمر من باب لذت یا مسکن درد یا هر چیز دیگری آسیب زیادی ب سلول های خاکستری مغز میرساند.منتها نویسنده ی تمامی این نامه ها ک حالا خواننده مستقیما در روبروی او قرار دارد من باب هر چیزی ک باشد اجبارا یا ترجیحا مصرف کننده ی درجه یک الکل وطنیست.
چرا ک اعتیاد ب بو یا تصویر یا صدای یک زن هر چقدر هم ک علم و تکنولوژی پیشرفت کند نمیتواند آن حس ناب لحظه ای را یادآور کسی شود ک در لحظه آن ها را جزو میراث خود ثبت کرده است.میراثی غیر قابل اجتناب در هر اتفاق ممکن.
باید باشی و ببینی ک آدمیزاد خودش را برای تداعی یک لحظه ی کوتاه و کوچک در زمان گذشته به چ خفت و خاری می اندازد.باید با پوست و گوشت و خونت جدال خون آلود مابین عقل و قلب را ک هزاران و هزار کشته ب جا گذاشته و خواهد گذاشت را لمس کنی.باید بفهمی فهمیدن مردی را ک عشق را گم کرده باشد و در ب در زمین و زمان را بدنبال چیزی بکنکاشد و هر چ بیشتر پیش برود بیش تر ب نبودن و ندیدن و نکاویدن برسد.این خود یاد ابتدای مرگ و یا انتهای اوست بی دریغ.
واژه ی مرگ با این مفهوم ارتباط عجیبی دارد.
با تصاویری معمولی در روزمرگی نظیر گذر یک توله گربه از میان خیابان.مانند قدم های آهسته ی یک پیرزن.و یا متفاوت تر از این ها مانند بدنیا آمدن یک نوزدا و لبخندی از خوشحالی ک ادغام می شود با اشک های مادر.چ کسی تعیین کننده جبه هاست.تعیین کننده ی معنای رفتار ها.تعیین کننده اینکه لبخند برآمده از خوشحالی و شعف است و گریه صورت اندوه.
حالا ک دارم این نامه را مینویسم نمیدانم مخاطبم چ کسی است.
قطب دیگر خودم_تو_آن_آن یکی ک آنطرف تر است_یا یک غریبه
.
.
.
.
نامه ی پنجم_گم شدن