سلام
امروز هوا آفتابیست و من میدانم ک دقیقن امروز روز چندم ماه است و حتا میدانم ک امروز چند شنبه است برخلاف تو ک هیچ وقت نمیدانی.
میدانی من همیشه آدم کودنی بوده ام،هیچ وقت نمیدانم وقتی کسی از رنج هایش صحبت می کند باید چکار کنم.راستش را بخواهی من این را قبول کرده ام ک رنج های یک نفر ب کار هیچ کسی نمی آیند و هیچ کسی رنج های دیگری برایش ارزشی ندارد،شاید بگو ید:درکت میکنم،یا ابراز همدردی کند یا متاسف بشود.
هیچ کسی رنج های ما را نمی خواهد حتا کسی ک مدعی آن است ک دیوانه وار ما را دوست میدارد، او ما را در آغوش می گیرد و می شود سنگ صبورمان بعد چاقویش را در می آورد و آرام آرام فرو میکند توی سینه ی مان.
من هنگامی ک اندوه ب سراغم می آید ب دیوار خانه نگاه می کنم.ب ترک های لایه های گچ و سینه ام را با دستم می مالم بلکم دردم کمتر شود.
ای کاش اندوه را هم می شد با خوردن آبلیمو یا کره یا ماست بالا آورد.
اما او مثل مستی نیست.
مثل دانه ایست ک یک نفر میکارد در سینه ی آدم و آن دانه شروع می کند ب رشد کردن بدون هیچ آب یا بارانی.بزرگ می شود با برگ های سیاه و اندازه اش از چهارچوب کالبد بیرون می زند.می رسد ب خیابان.ب سالن تیاتر،ب کوه.درختی ک ن خشک می شود ن میتوان آن را برید.از تو پیشه می گیرد و تمام جهانت را زیر سلطه ی خودش می گیرد.هنگام خندیدن،شاد بودن،عادی بودن در همه ی حالت ها او تو را فرا گرفته است.حالا تو موجودی هستی ک در اندوهش زیست می کند.
زمان و مکان برایت بی معنا و دلیل می شود.من اسمش را می گذارم مرگ. چرا مرگ¿
هیچ امید و انگیزه ای برای حال وجود ندارد و ادمی دارد در گذشته و دنیای موازیش زیست می کند.مثل وقتی ک کسی می میرد و بقیه در مورد او می گویند ک آدم خوبی بود،کودن بود.
تنها فرق جزئی ک دارد این است ک تو خودت گذشته را تجربه کرده ای و عمیقن او را حس می کنی اما بقیه فقط حرفش میزنند.
دوست من تو دچار مرگ شده ای.
همه ی ما یک روز دچار شده ایم.
همه ی ما شب هایمان معمولی نمیگذرد.
جهنم کجاست¿
جایی ک تو مرده باشی و کسی تو را با نام کوچکت نخواند.
جایی ک اندوه دیگری برایت با ارزش باشد و دوست داشته باشی او را هنوز با نام کوچکش صدا بزنی.