سلام
راستش را بخواهی انتظار این را نداشتم ک جواب نامه ام را دریافت کنم.شاید در من چیزی تغییر کرده باشد ک میدانم امروز چندم است ،امروز نهم ماه اوت است و من اگر تا امروز چیزی ننوشتم برای این بوده ک چیزی برای نوشتن نداشتم اما حالا دو روز است ک با خودم خوب تا نمیکنم نمیدانم چرا سر هرچیزی دعوا میکنم¡میروم آب بخورم ،منکه تشنه نیستم دلیلی ندارد آب بخورم،کنار رودخانه ی خشک شده قدم میزنم و ب اردک هایی ک نیستند غذا می دهم،چرا باید برای موجوداتی ک نیستند غذا بریزم¿من حتی سر وقت تقویم هم رفته ام منی ک هیچ وقت تاریخ را یادم نبوده ، امروز میدانم ک نهم اوت در تقویم امروز است،صبح ک میخواستم از خانه بزنم بیرون عکس های داخل جیبم را در خانه گذاشتم.احساس میکنم باید با کسی صحبت کنم ،این بود ک آمدم سمت میز تحریر و کاغذ و قلم را برداشتم،نمیدانستم چ چیزی را باید بنویسم برایت این چهارمین کاغذیست ک تا حالا شانس آورده و مچاله نشده است و سرنوشتش سطل آشغال نشده ،با خودم گفتم همین نمیدانم را برایت بنویسم .فکر کنم دچار بحران روحی شده ام،احتمالن حالا نشسته ای و ب من میخندی و میگویی تو ک ب روح اعتقادی نداشتی،منظورم از این کلمه ی مرکب بیان یک نوع حالت روانیه چ میدانم شاید مغزم دارد برای پنجاه سالگیش تمرین میکند ک یکباره با زوال عقل مواجه نشود و جا نخورد و دست ب خودکشی نزند چیزی شبیه مانور زلزله یا همچین چیزی.خب اگر از این زاویه ب مسئله نگاه بکنم کمی منطقی تر است چون کالبدم هم اینکار را میکند.مثلن هر شب تمرین مردن میکند انقدر خوب هم اینکار را می کند ک من هیچ وقت ب تصنعی بودنش پی نمی برم.یعنی من اراده ای ندارم وقتی خسته می شوم و مغزم دیگر جواب نمیدهد با اینکه نمیخواهم بخوابم اما مغز و بدنم ب خواب میرود.اصلن میدانی بنظرم آدم یک موجود تمامن مصنوعی و ساخته شده و از پیش طراحی شده است و چ مهندس و طراح مزخرف و احمقی داشته ک انقدر ابتدایی و مزخرف کار کرده است.نوشتن این نامه دو روز ب طول انجامید و نمیتوانم قول بدهم بیشتر ب درازا نکشد.
امروز دهم اوت است و روز جمعه،حالم امروز بهتر نشده ک بدتر هم شده،دیشب را نتوانستم بخوابم خودم را با ورق زدن کتاب سرگرم کردم و صبح را نمیدانم چطور ب عصر رساندم دیگر نمی توانستم در خانه بمانم لباس پوشیدم و شروع کردم ب قدم زدن با دست هایم ک در جیب شلوارم خوابشان برده بود.ب خودم ک آمدم در چند قدمی تالار تیاتر بودم.پوستر یک اجرا را روی دیوار دیدم،بلیط دو صندلی ارزان قیمت در آخر سالن را خریدم ،در ک باز شد مثل بقیه وارد سالن شدم و روی صندلی وسطی ک گرفته بودم نشستم هنوز هم نمیدانم چرا ستا صندلی را خریدم و یا چرا ب سالن تیاتر رفتم،یادم نیست داستان چ بود،در مورد چ بود،چ پیامی داشت. صدایی توی سرم پیچید ،من کیم¿از کجا اومدم¿آیا طبیعت مادر منه،من با درخت های خیابان چ نسبتی دارم¿واقعن حوصله ی فکر کردن ب حرف ها و نظریه های داروین و امثال اون رو ندارم الان هم فکر نکنم وقت این بحث ها باشد.از سالن تیاتر اومدم بیرون،انقدر فضا تنگ و سنگین شده بود ک احساس خفگی می کردم .الان ک تصمیم می گیرم این نامه را تمام کنم ساعت دو و سی و نه دقیقه ی بامداد روز یازدهم اوته و من از بالای کوه دارم ب چراغ ها و گنبد های شهر نگاه میکنم.
پایان.
انسان ها فاعلان رهایی نیستند،انسان ها قاتلان رهایی هستند_جواب نامه ی دوم