شاید اگر این نامه یک نامه ی خودکشی واقعی بود به گفتن این جمله اکتفا میکردم ،دنیای من جای دیگری بود.
هنگامه ی گرفتن جان خود عمدتا کم حرف می شوم یعنی حال و حوصله ی حرف و توضیح و این چیزها را ندارم،ن اینکه عورد ناشتا بیایم نه ،نمیدانم گفتنش مایه ی مباهات است یا باعث خجالتو بی آبرویی اما در بین آشناها و رفقا و فک و فامیل من رکورد دار خودکشی ناموفق با دو دفعه تیغ کشی بر رگ دست راست و سال ها فکر به طناب اعدام و چهار جای سوختگی با سیگار، دقیقا زیر خط رگ های زده شده ی دست راستم هستم.
دلایل خودکشیم آنقدر زیاد است که اگر بخواهم لیستشان کنم کم کم تا چهل و هشت ساعت دیگر نباید دستم را ازروی خودکار بردارم . حالا ک دارم این نامه را می نویسم گم شده ام .گم شده ام مابین اینکه دنیا من را چگونه می بیند و من چگونه دنیا را میبینم.
دو هفته ی پیش که برای گرفتن تصدیق اقدام کردم و ارجاع داده شدم به کمسیون اعصاب و روان دروغ های زیادی به دکتر گفتم.
راستش را بخواهی آقای دکتر صبح ک از خواب بیدار میشوم در اصل خواب نبودم و اینکه گفتم بعد از بیدار شدن حس خوبی دارم بالکل دروغ بود.
نظام سرمایه داری ریده به تمام آرمانها و ایدئولوژی های فانتزی ما نسبت ب زندگی.آوانگارد در جامعه در هیچ زمینه ای علاوه بر اینکه معنا و مفهوم و نمودی ندارد ک هیچ جدیدا دیگر هیچ تعریفی هم ندارد،یادم می آید بعد از خواندن کتاب های نیچه یازده ساعت برای آیینه لکچر دادم و تا فیها خالدون زیستنم را آرمانیزه کردم ،بعد از خواندن و شناختن مکاتب فلسفی خط مشی اجتماعی برای جوانان زیر بیست سال و هدف امید را برای کهن سالان نوشتم و سنگ شوم اگر دروغ و خالی بندی توی حرف هایم باشد، سندش هست هنوز هم توی برگه های نمایشنامه های موریانه خورده ام رد و رودی ازشان پیدا می شود.من از آن دسته آدم هایی هستم که قرار بود هنگام بدنیا آمدن مرده بدنیا بیایم چون کلا سیستم مشاهده و درک و کشف و فهمم نسبت ب زندگی و سیاست و ...فرق می کند بخاطر همین است ک خدا نمیگذارد ما ب دنیا بیاییم و ملک الموت همانجا توی رحم مادرمان ما را نیامده میبرد ،جهنم یا بهشتش برایمان فرقی ندارد همین ک در این دنیا نباشیم خودش برایمان خیلیست،حقیقتش اینکه ما طاقت دیدن این دنیا را نداریم و بعد از این تازه باید پدر و مادر من به فرزندشان کلی افتخار کنند که بیست و هفت سال تمام طاقت آورد در این جهنم و نم پس نداد و نداد تا همین حالا که ترکید.نه اینکه سعی خودم را نکرده باشم نه خدا خودش شاهد است که تمام ایمانم را در عملم گذاشتم که شبیه بقیه باشم حتی همین دو هفته ی پیش به مادرم گفتم برایم زن پیدا کند.اما خودش هم ته دلش میداند تمام قضایا را یا حداقل رفتار مادرانه اش اینرا نشان می دهد.تاریخ انقضای این دنیا تمام شده است و من محصولی هستم که با مواد اولیه ی فاسد تولید شدم.
محصولی که فقط و فقط در کشور های جهان سومی چون ایران مورد استفاده قرار میگیرد،رای می دهد،در سرشماری ها شمرده وی شود،در خانواده صدا زده میشود و در اجتماع با گوشه ی چشم پاییده می شود.
البته حالا که این نطق پامنبری را دارم مینویسم شاید زشت باشد اگر از چیزهایی که مثل تار مو من را به این دنیا گره زده اند تشکری خشک و خالی نکنم .
درخت لیمو،عدس ، همه ی پادکست ها و کتاب ها ، مستراح.