خواب گرد

یک جای کار می لنگید،مسئله از آنجا شروع شد ک با منطق نمی خواند،اینکه در زمانی ک من زندگی می کنم و هنوز وسیله ای اختراع نشده است ک مسافت های طولانی را در کسری از ثانیه طی کند حالا چ توسط جابجایی سلولی و یا هر چیز دیگر این اتفاق برای من هر شب و هر شب می افتاد. چطور من این همه ب سفر می رفتم اما هر روز صبح روی یک رخت خواب،در یک خانه و در یک شهر بیدار می شدم.

دیشب داشتم در رم قدم میزدم ،زیاد زبانشان را نمی فهمیدم چیزی مثل سالاد عربی فارسی ترکی بود اما اگر اشتباه نکنم حوضچه ای ک کنارش بودم اسمش حوضچه ی کسانی ک یکدیگر را دوست دارند ،حوضچه ی عشاق یا همچین چیزی بود،طبق افسانه هایی ک در مورد این حوضچه از گوگل پیدا کردم و خواندم هر کسی ک سکه ای را درون آن بی اندازد روزی ب رم باز خواهد گشت.با خودم یک حساب سر انگشتی کردم و دیدم منطقی ب نظر می آید خیلی از جاهای رم را هنوز ندیده ام چ کلیساها و خیابان ها و کوچه ها و کافه ها و... ای ک من حتی از آنها خبر هم ندارم، یک سکه ی پنج هزار ریالی بلاد من ک دیگر ارزش پهن پشه را هم نداشت ته جیبم سنگینی می کرد او را از جیب چپم در اوردم و روی انگشت شصت دست چپم گذاشتم و مثل داورهای فوتبال ب هوا پرت کردم.

رقاصه ی عربی با ریتم تند همهمه ای ک آنجا را گرفته بود در هوا شروع کرد ب لرزاندن شانه هایش و چرخیدن و چرخیدن و چرخیدن و....شالاپ.

حالا داشت در حفاظ آب آرام آرام ماهیچه های شکمش را تاب میداد و روی موج نامرئی از پژواک نهنگ های اقیانوسی جا ب جا می کرد.

کنار من دو زن تقریبن سی ساله ب زبان انگلیسی داشتند در مورد فلسفه ی داستان نویسی حرف میزدند .زنی ک موهای جوگندمی و چشم های سبز کم رنگی داشت و بیشتر شبیه روس ها بود از زبان برلوت برشت سخن می راند:اگر ک داستان نویسان مدرن وارد فردیت شده اند و از اجتماع ب دور و...رسالت هر نویسنده ای تغییر جهان و جامعه است.

گوشه ی لبم خنده ای نشست ،اینجا رم بود و آن دو دختر مسلمن از هم خوششان می آمد اما نمیدانستند چطور این را ب هم بگویند و خواسته یا ناخواسته وارد این منجلاب بزرگ شده بودند،من مدت های زیادی فکر می کردم فقط کشور من است ک آدمهایش عشق و دوست داشتن و چگونه بیان کردن آن را نمی دانند،اما سفرهایم ک شروع شد فهمیدم آن در سرشت همه ی آدم ها هست اما باید مثل دانه ای آن را آب داد و مراقبت گرد تا ب ثمر بنشیند،

شروع کردم ب قدم زدن یاد روزهایی افتادم ک در میدان نقش جهان می گشتم و ب عظمت و زیبایی هندسه و هنر می اندیشیدم و صدای نازک و کلفتی ک گه گاه زیر گوشم را قلقلک میداد ک _خارجیا رو ببین_اوه اوه محسن اون خارجیه چ شلواری پوشیده.

و وقتی وارد مغازه ی فالوده و بستنی فروشی می شدم می دیدم ک بستنی دو هزارتومانی را ده تومان قالب می کردند ب مسافرها و قیافه ی فاتحان ب خود می گرفتند.

اینجا زیادی احساس راحتی می کردم .ب نرخ خودشان غذا می خوردم،ب چشم خودشان دیده می شدم.

اینجا رم بود.اینجا شهر ابدی بود.اینجا خود پایتخت دنیای قدیم بود.

کلوسئوم ،فواره ی تروی و موزه ی واتیکان را دیده بودم ،باید ب موزه ی بورگزه می رفتم.

کنار خیابان ایستادم و منتظر تاکسی ماندم،ماشین مشکیی ک هیچ شباهتی ب تاکسی ها نداشت جلوی پاهایم ترمز زد......

.

پارت دوم

از آنجایی ک آدم ماجراجویی هستم و کشته مرده ی اتفاقات جدید سوار ماشین شدم.

مردی با قیافه ای رسمی و سخت پشت فرمان نشسته بود.ب زبان انگلیسی سلام کرد و من هم جواب او را دادم و ته دلم گفتم خدایا شکرت چ عجب یک نفر پیدا شد ک انگلیسی میفهمد.بعد از سکوت چند ثانیه ای ک بینمان حکم فرما شد من از او پرسیدم زندگی در رم چطور است.او هم جواب داد ک از انگلیسی فقط سلام کردن را میفهمد و من باز برگشتم سر خانه ی اولم.

ب قیافه اش نمیخورد مسافرکش باشد.از طرز لباس پوشیدنش معلوم بود ک در یک مکان دولتی کار میکند و از رنگ و گره کرواتش هم فهمیدم ک بی شک دارای رتبه ی بالایی در محل کارش است.

مابین فکرهای من با خودم با دست راستش شروع کرد ب بازی کردن با حلقه ی ازدواجش و حرف هایی ک باز من چیزی از آنها نمیفهمیدم اما از بالا و پایین شدن تن و لحن صدایش فهمیدم با شریک زندگیش ب مشکل خورده است و الان ب یک نفر احتیاج دارد ک ب حرف هایش گوش بدهد من هم چیزی نگفتم و فقط ب حرف هایش گوش دادم و با خودم حدس زدم ک چ چیزی می تواند یک مرد را انقدر آشفته و از خود بیخود کند ک اینچنین بی مهابا ب خیابان بزند.شاید زنش ب او خیانت کرده بود این می توانست دلیل خوبی برای این رفتار باشد.از آیینه ی جلو ی ماشین ب صورت مرد رمی خیره شده بودم و حرکات لب و شقیقه اش را زیر نظر داشتم.کاری از دستم بر نمی آمد جز اینکه گوش کنم و گوش کنم و گوش کنم .

روی یقه ی لباسش رد قرمزی ب چشمم خورد و افکارم ب سمتی دیگر چرخید.

شاید او خودش ب همسرش خیانت کرده بود و حالا عذاب وجدان یقه اش را گرفته بود،اتفاقی ک برای اکثر مردها می افتد.

داشتم از آینه فرو ریختن یک سازه ی بتنی مستحکم و بلند را از گونه های یک مرد می دیدم.فروپاشی یک نظام مقتدر ،واژگونی یک تئوری ب درازای تاریخ بشر.

اما خب من هم در این تراژدی یک شی بودم ک جز تماشا کردن و ایفای نقش خنثی کار دیگری از دستم بر نمی آمد.

نزدیک موزه ی بورگزه ک شدیم مرد صورتش را با دستمال کاغدی پاک کرد و خود را مرتب کرد.لکه ی روی یقه اش را ب او نشان دادم ک او را هم تمیز کند.

از ماشین پیاده شدم و اسکناسی ک باید بابت جابجاییم ب او میدادم را ب سمتش دراز کردم .او باز ب زبان انگلیسی و بسیار مسلط گفت:من تاکسی نیستم.ب کسی نیاز داشتم ک حرف هایم رو گوش کند و مرا قضاوت نکند از من تشکر کرد و رفت.

ترجیح دادم ب این موضوع فکر نکنم و از دیدن موزه لذت ببرم.وارد حیاط موزه ک شدم شروع کردم ب چرخیدن و تماشای مجسمه هایی ک بزرگانی مثل کورجیو، رافائل، روبنز ، کاراواجیومی و خیلی های دیگر ساخته بودند.

این مابین چشمم ب تندیسی خورد ک برایم آشنا بود.ابوالقاسم فردوسی شاعر ایرانی ،من یک ایرانی هستم و ناخودآگاه ذهنم ب سمت مقایسه کردن می رود.مقایسه ی تندیس فردوسی در رم و ایران.یادگاری فلانی و فلانی از فلان جا.جملات قصاری ک روی مجسمه های پارک ها نوشته می شود و حتا بعضن مجسمه سازی ک کیفیت کارش جوریست ک یک قورباغه با عمامه را ب عنوان فردوسی تحویل شهرداری می دهد و شهرداری هم قبول میکند و ب معرض عموم میگذارد.هنر و جایگاهش در رم نسبت ب ایران از زمین بود تا آسمان.در ایران پول هنر را تعیین و تعریف می کرد در اینجا هنر جایگاه پول را .

شروع کردم ب قدم زدن ب سمت کمپو مارزیو می خواستم بروم و از نزدیک ب آثار تیتان، کاراواجو و روبنس نگاه کنم ک روی دیوار های اتاق ها جا خوش کرده اند و سلیقه ی هنری اسکیپیونه بورگزه را بفهمم کسی ک همه ی آثار ایتالیایی و اروپایی آن مجموعه را دور هم جمع کرده بود و مانند کوهی از طلا برای بشر جا گذاشته بود.

طبق تمام بازدید هایم از آثار هنری زمان زیادی را ب نشستن روبروی آثار و نوشتن واژه هایی در دفترچه ی همراهم کردم ک زمان را از یاد بردم و با حرف های نگهبان متوجه شدم ک موزه دارد تعطیل می شود و من باید آنجا را ترک کنم.

خطی اریب روی بدنم از گرما و نور شدید را احساس می کردم ب جایی رسید ک دیگر نمی توانستم تحمل کنم و چشمانم را باز کردم ،دوباره خورشید از لاب لای پنجره افتاده بود روی بدنم و مرا از آن سر دنیا ب رخت خوابم برگردانده بود