پارت بیست و هشتم
خانه ای که زنده است 🏘👽
از زبان یلدا
اروم اروم چشمامو باز کردم
من کجا بودم اینجا کجاست بهش میخورد اتاق کار باشه من اینجا چیکار میکنم و تازه یادم اومد چه اتفاق هایی افتاده سریع از روی کاناپه بلند شدم و به سمت در راه افتادم درو باز کردم
بعله درست حدس زدم تو کلانتری بودم سربازی جلوی در بود تا منو دید گفت بهوش اومدین با من بیایید
دنبال سرباز راه افتادم منو به سمت یه اتاق که سردرش زده بودن سرهنگ فرشاد مئینی
در زدم با بفرمایید فرشاد وارد شدم
فرشاد پشت میز کارش نشسته بود نگین و مهراب هم روی صندلی های جلوی میز نشسته بودن
کنار نگین نشستم
یلدا: حالا میخوایم چیکار کنیم اونا هرجا بریم پیدامون میکنن دیدین که چقدر زودم سرو کلشون پیدا میشه
مهراب : اتفاقا داشتیم درمورد همین فکر میکردیم
فرشاد : ما باید شمارو یه جا نگه داریم که دستشون بهتون نرسه نمیتونین به خونه هاتون برگردین امکانش هست اونجا هم بیان
مهراب ادامه حرفو گرفت گفت : یعنی یه چند وقتی خونه نرین
یلدا : یعنی چی جواب خوانوادمون چی بدیم اونوقت
نگین که تا اون موقع ساکت بود زبون باز کردو گفت : بغیر از خونه درسو دانشگاهمونم هست اگه نریم حذفمون میکنن
مهراب بشکنی زدو گفت : خودشه میتونین به خانواده هاتون بگین از طرف دانشگاه قراره یه اردوی یکماهه علمی به بیرون از شهر ببرنمون ماهم میریم دانشگاه و یکماه از دانشگاه براتون مرخصی میگیریم چون ما پلیسیم امکانه اینکه بخوان مخالفت کنن خیلی کمه
فرشاد هم حرفشو تائید کرد گفت فکر خوبیه نظر شماها چیه
منتظر بودم نگین یه چی بگه
#رمان_ترسناک #رمان_غمگین #رمان_عاشقانه #نویسنده #کتاب
منتطر بودم نگین یه چی بگه !!