پارت چهل و یکم
خانه ای که زنده است 🏘👽
با مهراب به سمت پذیرش رفتیم پرستار مسنی که اونجا بود یه نگاه به من انداخت که دستمال گرفته بودم جلو بینیم بعد یه نگاه به مهراب انداخت و رو به من گفت :
به نظرم به پلیس زنگ بزن بیاد همینجا ازش شکایت کن
من : چی! از کی برا چی
با دستش به مهراب اشاره کردو گفت : از شوهرت دیگه حتما زدتت که با این وضع اومدین اینجا
ای بابا اینام که راه به راه میخوان مارو با هم نسبت بدن
مهراب : خانوم چی داری میگی من اصلا شوهر ایشون نیستم
پرستار گفت اره دیگه حالا که زدیش میای میگی شوهرش نیستم
من : خانوم اشتباه میکنی ایشون هیچ نسبتی با من نداره
پرستار چشم قره ای بهم رفتو گفت دختر خودتو بدخت میکنی اخه چرا پشتیبانیش میکنی تو
ای بابا حالیش نمیشه دستمو نشونش دادمو گفتم ببین خانوم حلقه ندارم
پرستار هم شونه بالا انداختو گفت چی بگم والا خب بگین چیکار دارین
مهراب ازش پرسید که نگین کی مرخص میشه اونم گفت باید امشبو اینجا بمونه و فلان و اینا منم که دیگه باید برمیگشتم خونه وگرنه مامان بابام مشکوک میشدن
خیلی دلم میخواست بدونم تو اتاق چخره این دوتا باهم تنهان من تاقت ندارم بزار برم ببینم
وایی من چقدر خلم خب باهم چیکار دارن اینا هوووف امان از ذهن منحرف میبینی با ادم چیکار میکنه رفتم دم در ،در زدم و وارد شدم نگین خواب بود فرشاد هم روی یه صندلی نشسته بود و چرت میزد اوو اینا که خوابن منو باش گفتم چیکار میکنن
بدون خداحافظی اومدم بیرون و به سمت در بیمارستان رفتم خون دماغم بند اومده بود دستمالو سطل اشغال انداختم و اومدم که برم اما با صدای مهراب وایستادم که میپرسید کجا میری گفتم خونه اونم گفت خودش منو میرسونه
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
میرسونه