پارت چهل و چهارم
خانه ای که زنده است 🏘👽
از زبان یلدا
با مهراب به خونه برگشتم وقتی میخواستم پیاده شم مهراب شماره خودشو داد و گفت اینو بگیر که دفعه ی بعد راحت تر بتونی خبر بدی بهمون
از ش گرفتم تشکر کردم و پیاده شدم تا من پیاده شدم گازو گرفت و رفت
حداقل واینستاد تا من برم تو که یه وقت نیان سراغم
با این فکر ترس به جونم افتاد یه نگاه به کوچه کردم خالی بود خالیه خالی
با دو به سمت خونه رفتم زنگو زدم کسی درو باز نکرد دوباره زنگ زدم
با استرس به این فکر میکردم که اگه کسی خونه نباشه چی هوا داره تاریک میشه
دوبار
سه بار
چهار بار زنگ درو زدم ولی کسی جواب نداد مونده بودم که چکار کنم یهو یه صدا ... صدای اشنا .. صدای یه بچه که خواب رو از منو نگین گرفته بود
دختر بچه : تنهایی ، میایی با هم بازی کنیم و بعد صدای خنده
پشتم بهش بود حتی میترسیدم اون قیافه رو ببینم اما برگشتم
با لباس سفید بلندی که پاینش تقریبا تیکه پاره بود جلوم وایستاده بود و با اون لبهای پاره و چشمایی که هیچ سیاهی نداشت بهم زول زده بود
تمام جرعتمو جمع کردم و ازش پرسیدم چی از جونم میخوای
دختر بچه: میخوام باهم بازی کنیم همین
هوفف توام با این بازی کردن خسته نشدی بچه
دستشو به سمتم دراز کرد و با صدایی بغص الود گفت خواهش میکنم
داشتم پس میوفتادم یه قدم جلو اومد و من یه قدم عقب رفتم که به در خوردم اومد جلو و دستشو گذاشت رو قلبم که قلبم خیلی بدجور تیر کشید
دستشو پس زدم داشت دوباره به سمتم میومد که در حیاط همسایه بقلی باز شد و اون غیبش زد
زن همسایه اومد بیرون : عه یلدا جان حالت خوبه چرا انقدر رنگت پریده
دستم رو روی قلبم گذاشتم و فشردم : هیچی نیست قلبم یکم درد گرفته
زن همسایه : خدا مرگم بیا تو بیا تو که رنگت مثل گج شده مامانت گفت برا شام خونه مادر جونت دعوتین گفت اگه. اومدی بگم رفتن
اونجا
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
اونجا