پارت بیست و یکم
خانه ای که زنده است 🏘👽
از زبان (یلدا) سعی کردم نگینو دلداری بدم سرشو گذاشتم روی پای سالمم و موهاشو نوازش میکردم هم اون تو فکر بود هم من گاهی نگین یه خنده خیلی ریز میرفت و زیر پوستی جمعش میکرد منکه میدونم به پلیسه فکر مییکنه حالا هعی انکار کن
منم داشتم به این فک میکردم چه بهونه ای برا مامان بیارم بخاطر پای چلاقم
تو فکر بودم که بدنم به لرز افتاد این حس چقدر اشنا بود اها یادم اومد اونموقع که مرد تبر به دستو دیدم اینجوری شدم و هیجانم تبدیل به ترس شد یه نگاه به نگین انداختم خواب بود خودم جمع کردم و جوری پتو رو دور خودم پیچیدم که انگار واقعن ازم محافظت میکنه هر لحظه حالم بدتر میشد
که پنجره ی اتاق با باد محکمی که زد باز شد از ترس شروع به جیغ کشیدن کردم که نگین هم بیدار شد و هراسون بهم نگاه میکرد
نگین: وایی چته تو ترسیدم باد بود چیز دیگه ای نبود
اروم تر شدم نگین پنجره رو بست و اومد دراز کشید تو سکوت بهش نگاه میکردم چشماش خمار بود و هرلحظه امکان اینکه بخوابه رو داشت و من دوست نداشتم بخوابه
بیرون اتاق صدای قدمهای مهکمی میومد که نگینم هواسش جمع شد و به من نگاه میکرد منم قلبم مثل گنجشک میزد و هر لحظه امکان سکته رو داشتم
#رمان_عاشقانه #رمان_غمگین #رمان_ترسناک #داستان #نویسنده #کتاب
داشتم