پارت چهلم
خانه ای که زنده است 🏘👽
وارد اتاق شدم بخاطر اینکه خونریزیه بینیم زیاد بود جعبه دستمال رو با خودم اوردم لامصب خونیرزیش بند نمیاد
داشتم میرفتم سمت تخت نگین که پرستار اومد گفت بیاین بیرون بزارین بیمار استراحت کنه
نههه دلم نمیخواست تنهاش بزارم اگه باز بیان چی یه نگاه به فرشاد و بعد به مهراب کردم اونام از حالت اشفتهی چهرم فهمیدن چمه
فرشاد کارتشو نشون دادو گفت ما باید پیش بیمار بمونیم اونم گفت که فقط فرشاد بمونه دور مریز خلوت باشه بهتره
من گفتم خب بزارین من بمونم
پرستار گفت شماهم پلیسی
گفتم نه
اونم با خوشرویی گفت گمشو بیرون البته مودبانه گفت بنده خدا
لحظه اخر رفتم کنار نگین و با لحن شیطنت امیزی بهش گفتم :
شنیدی میگن وقتی یه زن و یه مرد توی اتاق تنها باشن نفر سوم شیطانه و ریز ریز خندیدم
نگین : یلدا دهنتو میبندی یا با دمپایی های بیمارستان بیوفتم دنبالت
دستامو به حالت تسلیم بردم بالا و یه ماچ پرتف کردمش و سریع از تخت فاصله گرفتم ،
همراه مهراب از اتاق اومدیم بیرون هنوز بینیش قرمز بود
حقته میخواست اینجوری نیایی تو اتاق
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
حقته میخواست اینجوری نیای تو