پارت پنجاه و دو
خانه ای که زنده است 🏘👽
از زبان یلدا
ترس تمام وجودمو گرفته بود ، تازه الان مامانمو خاله جونم پیش ما بودن و جون اوناهم در خطر بود ولی عجیب بود که اونا هیچ عکسولعملی نشون نمیدادن خیلی ریلکس داشتن با همدیگه صحبت میکردن
عجیب گلوم میسوخت
نگین هم دستشو گذاشته بود رو گلوش تازه رد ناخون هارو رو گردنش دیدم
و تازه یاد اون زن افتادم که ناخوناشو نشون دادو گفت این خون مال دوستته
اره کار همون زن بود باید یه کاری میکردم اون میخواست هردومونو خفه کنه
شروع کردم به سرفه کردن که مامانا هواسشون به ما جمع شد مامان نگین سریع پرستارو صدا زد
که فرشاد و مهراب با شدت درو باز کردن اومدن تو این دوتا مثل همن بخدا نمیگین یه بدختی مثل من پشت در باشه بزنین دماغشو داغون کنین
دمای اتاق کم کم به حالت اولش برگشت
سوزش گلوم خب شد نگین هم نفس های بلند ولی اهسته میکشید
پرستار اومد و گفت خوبی منم گفتم فقط یکم اب بهم بده ابو خوردم
با نگاه های مشکوک مامانم و خاله جون به مهراب و فرشاد شدن
حتما الان فک میکنن بین ما خبریه که اینجوری نگاه میکنن بهشون
****
کارهای ترخیص انجام شد و ما بلاخره از بیمارستان اومدیم بیرون اومدیم نگینو مجبور کردم کردم بیاد خونه ما اما اول با فرشاد رفت ساکشو بست و اومد پیش من مامان بابامم باروی باز ازش پذیرایی کردن فردا باید اماده میشدیم تا به اردوی ساختگی بریم
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
اردوی ساختگی بریم