پارت پنجاه و یک – خانهای که زنده است 🏘👽
از زبان «نگین»
همینکه نگاه یلدا به گوشهی دیوار افتاد، فهمیدم چیزی دیده. نگاهم دنبال نگاهش رفت و قلبم یخ زد؛ درست زیر پنجره، سه خط باریک و عمیق روی گچ دیوار کشیده شده بود. انگار کسی با ناخن یا چنگ انداخته بود… تازه بود، گچ هنوز خرد میشد و روی زمین میریخت.
نفسم بند اومد. زیر لب گفتم: «یلدا… اینا از قبل نبودن.»
فرشاد هنوز بیرون بود و مامانها سرگرم حرف زدن بودند. سعی کردم عادی جلوه بدم که متوجه نشن، اما دستام از استرس میلرزید.
یه دفعه، هوای اتاق سرد شد؛ سوزی مثل بادی که از دل زمستون بیاد، از لای خراشها بیرون میزد.
یلدا با چشمهای گشاد به من زل زده بود. آهسته گفتم: «اون زن… هنوز ولمون نکرده.»
دستم رفت سمت موبایلم که به فرشاد خبر بدم، ولی صفحهی گوشی روشن نشد. خاموش بود، با اینکه مطمئن بودم قبلش شارژش کردم.
خواستم چیزی بگم که صدایی از پشت سرمون اومد؛ صدای بسته شدن آرام درِ سرویس بهداشتی اتاق…
هیچکدوممون تکون نخوردیم. صدای قدمهای آهسته روی سرامیک میاومد؛ هر لحظه
نزدیک تر
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
نزدیکتر