پارت سی
خانه ای که زنده است 👽🏘
ساعتای هفت بود که از خواب بیدار شدم
نگینم بیدار شده بودو زانو هاشو بقل گرفته بودو فکر میکرد از پاش یه نیشگون گرفتم که اخش هوا رفت
نگین: ایییی چته وحشی
یلدا : به چی فک میکنی
نگین : دارم فکر میکنم که اخر همه اینا چی میشه زنده میمونیم یا چی قراره سرمون بیاد ، چرا اونا افتادن دنبالمون
هوففففف نمیدونم قراره چی بشه کلافم
یلدا : نگران نباش تا اینجاش که جون سالم در بردیم از ای به بعدشم حل میشه ،بلند شو ببینم زانوی غم بغل گرفته قراره بریم شمال لب دریا و ویلا کیف کنیم
نگین یه لبخند مصنوعی زدو بلند شد شالشو دست کردو گفت : نمیخوای بری خونه مامان بابات تا الان معلوم نیست چندبار به گوشیت زنگ زدن
تازه یادم افتاد اخخخ الان چی باید بهشون بگم بگم ماشینو چیکار کردم ، خب همون تصادوفو میگم
بعد از رسیدگی به سرو وضعمون از نماز خونه بیرون زدیم
با لحن شیطنت امیزی روبه نگین گفتم : بدبخت پلیسا نتونستن نماز بخونن چون ما اونجا بودیم قید نمازشونو زدن که به گناه نیوفتن
نگین بهم چشم قره رفت
به سمت اتاق فرشاد راه افتادیم درزدیم و گفتیم باید بریم خونه فرشاد گفت میرسونتمون
***
باهم سوار ماشین شدیم دلم شور نگینو میزد اخه خونه تنها بود بهش گفتم بیاد خونه ی
ما
#رمان_عاشقانه #رمان_غمگین #رمان_ترسناک #داستان #نویسنده #کتاب
ما