قهوه کنیا یکی از بهترین قهوه های دنیاست. اما با وجود طیف متنوعی از دانه ها، مناطق قهوه خیز، و طعمهای مختلف قهوه این کشور، دانستن اینکه از کجا شروع کنید دشوار است. در این مقاله با تاریخچه، جغرافیا و مناطق قهوه خیز، انواع دانه های قهوه و برندهای قهوه کنیا آشنا خواهید شد.
قهوه کنیایی در کنیا در شرق آفریقا کشت می شود. قهوه عربیکا آن یکی از بهترین قهوه های دنیاست. بیشتر دمنوشها به دلیل داشتن طعمی متوسط تا کامل، طعم غنی و سطوح اسیدی بالاتر از حد متوسط شناخته میشوند. دانه ها قبل از پردازش مرطوب بر اساس درجه، اندازه و طبقه بندی تقسیم می شوند. اگر میخواهید بهترین قهوه کنیایی را در سبد خرید خود قرار دهید، ما شما را راهنمایی می کنیم. در زیر به ریشه آن می پردازیم و نحوه رشد، طبقه بندی و فرآوری آن را برای مصرف توضیح می دهیم. زمانی که مطالعه را تمام کردید، آماده خواهید بود که لیوان مورد علاقه خود را بردارید و این قهوه خوشمزه را امتحان کنید!
کشور کنیا به صورت رسمی جمهوری کنیا (به سواحلی: Jamhuri ya Kenya) کشوری است در شرق آفریقا. پایتخت آن نایروبی است و مومباسا، کیسومو و ناکورو شهرهای مهم آن میشوند. کنیا از شمال با اتیوپی و از شمال غربی با سودان جنوبی و از غرب با اوگاندا و از جنوب غربی و جنوب با تانزانیا همسایه است. کنیا همچنین از جنوب و جنوب غربی به جنوب هند پیوند میخورد. کشور کنیا به هشت استان تقسیم شده است که هر کدام توسط یک اداره میشود. این استانها به ۷۱ منطقه، ۲۶۲ بخش و ۱۰۸۸ منطقه تقسیمبندی شدهاند. دولت بر کارگزاریها نظارت میکند. جمعیت این کشور ۵۳۷۷۱۰۰۰ نفر است.
هشتاد و پنج و نیم درصد مردم کنیا مسیحی و ۱۱ درصد مسلمان هستند. زبانهای رسمی آنها زبان سواحلی و انگلیسی است. امور سیاسی کیا در سیاست نظام ریاستی قرار دارد که رئیس جمهور هم رهبر کشور و هم دولت است. قوهٔ مجریه در اختیار دولت است. قانونگذاری میان دولت و مجلس ملی کنیا تقسیم شده است. قوه قضائیه مستقل از مجریه و قانونگذاری است. پس از مستقل شدن، کیا ثبات سیاسی خود را در برابر تغییرات سیاسی بحرانهای همسایه حفظ کرده است. با روی کار آمدن دموکراسی کنیاییها از آزادی، بیشتر شدند. این کشور با تانزانیا (۷۷۵ کیلومتر)، اوگاندا (۸۱۴ کیلومتر)، سودان جنوبی (۳۱۷ کیلومتر)، آتیوپی (۸۶۷ کیلومتر) و سومالی (۶۸۴ کیلومتر) مرز مشترک دارد.
قهوه برای اولین بار در سال 1893 پس از میسیونرها وارد کنیا شد که قهوه بوربن برزیل را با خود آوردند. بعد از گذشت هفت سال قهوه در این کشور رشد کرد و حتی پس از رشد آن و صادرات آن عمدتاً توسط مستعمرات بریتانیا کنترل شد. در واقع، در آن روزها کنیا به عنوان تحت الحمایه آفریقای شرقی شناخته می شد و قهوه فقط مجاز بود در مناطق خاصی به نفع مستعمره نشینان بریتانیا کشت شود. نام این کشور تا دهه 1920 تغییر نکرد. علاوه بر این، کشت قهوه توسط شهروندان واقعی کنیا تا زمان قیام مائو که بین دهههای 50 و 60 رخ داد، مجاز نبود.
در آن زمان قهوه در کنیا فراتر از کنترل واقعی از تعدادی نهادهای نظارتی مختلف نیز عبور می کرد از جمله:
امروزه در کنیا، قهوه قبل از فروش در حراجی ها بیشتر توسط شرکت های کوچک و تعاونی ها کشت می شود. در حال حاضر، 70 درصد از تولید قهوه توسط این شرکتها و تعاونیهای کوچک انجام میشود. با وجود عملیات های کوچک، امروزه کنیا به عنوان شانزدهمین تولیدکننده بزرگ قهوه در جهان است.
قهوه کنیایی در خاک های آتشفشانی در ارتفاعات بین نایروبی و کوه کنیا رشد می کند. خاک آن عمیق و حاصلخیز است که به دلیل ویژگی های اسیدی قهوه آنها است. علاوه بر این، قهوه کنیا از آب و هوایی بهره می برد که مقدار زیادی باران دریافت می کند نه خیلی گرم است و نه خیلی سرد. این شرایط تقریباً برای رشد گیاهان قهوه عالی است و تا حد زیادی به دلیل کیفیت دم کردن آنها است.
چهار منطقه اصلی در کنیا وجود دارد که قهوه تولید می کنند، از جمله:
پنج نوع اصلی از دانه های قهوه کنیایی وجود دارد که بر اساس مشخصات طعم و کیفیت تقسیم می شوند.
از نظر فنی، هر یک از این گونه ها تحت عنوان قهوه عربیکا قرار می گیرند. به این معنی که هر یک از واریتههایی که میتوان به آنها تقسیم کرد باید دارای ویژگیهایی مانند طعم شیرینتر، فرم نرمتر و اسیدیته بالاتر باشد.
در اینجا یک نمای کلی زیبا از انواع قهوه در کنیا، توسط بویس هریس، یک کشاورز قهوه کنیایی آورده شده است. او انواع فوق را همراه با انواع ارثیه فرنچ میشن مورد بحث قرار می دهد که توسط مبلغان فرانسوی در نایروبی در اواخر دهه 1800 ایجاد شد.
کشور کنیا خانه 8 گرید مختلف قهوه است. دانه ها بر اساس اندازه طبقه بندی می شوند که بزرگترین آنها کنیا E (فیل) است. سپس دانه ها را قبل از برشته شدن دسته بندی می کنند تا یکنواخت تر پخته شوند.
توجه به این نکته مهم است که چندین درجه مختلف دانه را می توان از یک گیاه برداشت کرد. اگرچه دانه های بزرگتر بیشتر مورد توجه قرار می گیرند، همه آنها بسته به مکان و نحوه رشد می توانند از نظر کیفیت متفاوت باشند.
به طور کلی برای تهیه دانه های قهوه کنیایی از فرآوری مرطوب استفاده می شود. فرآوری مرطوب با برداشتن میوه از دانه و سپس تخمیر دانه در آب به مدت 12 ساعت یا بیشتر انجام می شود تا میوه ها/پالپ باقیمانده از بین برود. پس از این، دانه ها شسته شده و سپس به مدت چند روز در آفتاب خشک می شوند. فرآوری مرطوب باعث می شود دانه ها خیلی خشک نشوند در عین حال هیچ طعمی را قربانی نمی کند. حتی ممکن است در این که چرا قهوه کنیا چنین سطوح بالایی از اسیدیته را حفظ می کند، نقش داشته باشد، هرچند که هنوز هم عمدتاً به دلیل خاک است.
قهوه کنیا با ترکیبی از نت های طعمی پیچیده، متوسط تا پر است. قهوه کنیایی به دلیل خاکی که در آن رشد میکند، حاوی نتهایی از طعمهای میوهای با مشخصات شیرین و اسیدی است که برخی آن را به شربت تشبیه کردهاند.
?
امروزه هیچ کمبودی در دانه های قهوه عالی کنیا وجود ندارد. بسته به ترجیحات خود می توانید آنها را آسیاب شده یا به صورت دانه کامل خریداری کنید.
کدام قهوه کنیایی را امتحان خواهید کرد؟
قهوه کنیا برای افرادی که بدنه متوسط و طعم میوه ای اسیدی را دوست دارند، عالی است. آب و هوایی که در آن رشد می کند همراه با فرآیند مرطوب تهیه آن، برخی از منحصر به فردترین و خوشمزه ترین فنجان های قهوه در جهان را تولید می کند. با گزینه های بسیار زیاد در مورد قهوه کنیا، تنها سوالی که باقی می ماند این است که کدام یک را اول امتحان خواهید کرد؟