
در اواخر دهه 1920 و اوایل دهه 1930 جنبش عینیت نوین در آلمان پدید آمد و عکاسی را به مرتبه بالایی از کمال رساند به طوری که تاکنون کمتر تکرار شده است. این جنبش با بهرهمندی از اختراع دوربینهای برتر آلمانی مانند زایس، اشنایدر و لایکا زیبایی ذاتی اشیا را از طریق وضوح بیشتر به نمایش در آورد و به جزییات ساختار ظاهری عکس معنای تازهای بخشید.
هیلا و برند بکر در دهه 1960 با ژرف اندیشی در خصوص نکات ظریف و بدیهی عکاسی، بازگشتی دوباره به عینیت نوین را آغاز کردند و آثاری خالص، ناب و در نهایت صراحت و صداقت را به وجود آوردند. در این مرحله عکاسی به عنوان یک رشته خاص وارد حوزه آکادمی دوسلدورف شد و مبنای فکری جدیدی ایجاد کرد. در مکتب دوسلدورف و به ویژه میان عکاسان، «تئوری و ایده» هنر نامیده میشد نه صرفاً ویژگیهای «فرمال و مفاهیم خاص هنری.»
بکرها با نگرشی متفاوت به عکاسی مکتب دوسلدورف وارد میدان شدند هر چند که خود از دانشجویان این آکادمی بودند. آنها بر سازههای صنعتی در حال انقراض مانند سیلوهای مواد معدنی، مخازن گاز، سالنهای کارخانهها، بالابرها و مهمتر از همه برجهای آب که «اصلیترین موضوع آنان برای عکاسی بود» متمرکز شده و آثار جالب و ماندگاری خلق کردند.
ویژگی عکاسی مکتب دوسلدورف به ویژه عکسهای ثبت شده توسط بکرها سیاه و سفید بودن، سادگی، داشتن زاویه دید خنثی (مانند چشم انسان)، بدون کنتراست بودن، دقت در جزییات، وضوح و پیوستگی معنایی است. بکرها این ویژگیها را آگاهانه به کار گرفتند تا به جای القای حس عاطفی، نوستالژیک و حتی دراماتیک، آثارشان خنثی به نظر برسد. در حقیقت آنها کوشیدند مخاطب تحت تاثیر این بافتهای خاص قرار گرفته و به یک آناتومی بصری از اشیاء، مانند آنچه در طبیعت موجود است پی ببرد.
© محمد جواد نعمتی / mjnemati.ir