یادت می‌آید….

یادت می‌آید اولین مرتبه‌ای که به من گفتی " دوستت دارم " کجا بود؟ آنشب همه از از روستا و خانه‌ی مادربزرگ برمی‌گشتیم. نیمه‌های راه ماشین دایی حمید خراب شد. همه از ماشین پیاده‌شدیم.

آسمان آن‌شب صافِ صاف بود و زیبایی محسور کننده‌ای داشت که تا حالا ندیده بودم. پدر و دایی مشغول تعمیر ماشین شدند و ما توی کویر، پراکنده شدیم. مادر و زندایی حصیر کوچکی پهن کردند و سبد چایی را در آوردند و مشغول حرف زدن شدند. مادر تا دید از آن‌ها دور می‌شویم گفت: " فروزان! شاهین! دور نشین خیلی تاریکه ممکنه جونوری باشه و شما نبینید. "

تو گفتی: " نگران نباش عمه‌جان؛ مراقبیم."

آرام‌آرام قدم می‌زدم و آسمان را نگاه می‌کردم. پر از ستاره بود. انگار در آسمان جشن عروسی برپا کرده بودند. عروس دامن اکلیل‌دار خود را تکانده‌بود و ستاره‌ها پای آن نشسته بودند.

تو آرام به طرفم آمدی. متوجه آمدنت شدم، اما به روی خودم نیاوردم. نمی‌دانم به چه دلیل ولی همیشه دلم می‌خواست نزدیک شوی. ولی هر با هم که خودت را به من نزدیک می‌کردی می‌ترسیدم.

گفتی:" آسمان شب خیلی زیباست. می‌بینی؟"

گفتم: " چقدر ستاره یک‌جا جمع شده. "

گفتی: " آسمان کویر همیشه همین‌طوره؛ صاف و پر ستاره. آسمان کویر پاک و بی‌آلایشه، دوست داری درش غرق بشی."

گفتم: " چرا توی بیابون ستاره‌ها بیشترند؟! خندیدی و گفتی: "ستاره‌ها همه‌جا همینقدر زیاد هستن؛ توی شهر به‌خاطر آلودگی هوا و نورهای مزاحم، نمی‌شه ستاره‌ها رو به خوبی دید."

خندیدم و گفتم: " چه جالب، من نمی‌دونستم."

نگاهم کردی و وقتی نگاهمان با هم تلاقی کرد، سرت را پایین انداختی. دلم یک‌هو فرو ریخت. قبل‌تر هم متوجه نگاه‌های یواشکی‌ات شده‌بودم. یک‌بار آبجی فریده گفته‌بود:" فکر کنم شاهین یک نظری به تو داره، فروزان! " و من خندیده‌بودم و گفته‌بودم: " الکی شایعه درست نکن آبجی"

آخر تو همیشه خجالتی بودی، و هر وقت نگاهمان به‌هم برخورد می‌کرد، فرار می‌کردی. نمی‌توانستم تشخیص بدهم که این نگاه‌ها چه معنایی دارد؟

دوباره به آسمان نگاه کردم. تو به من خیره شده‌بودی. نگاهت نکردم که باز خجالت نکشی. دلم می‌ریخت برای نگاهت. از تو خوشم می‌آمد ولی نمی‌دانستم این علاقه حد و مرزش چقدر است؟ انگار مغز بیست ساله‌ی من قدش همینقدر بود. قد یک نگاه یواشکی، یک لبخند، یک فرو ریختن یک‌هویی دل.

نمی‌دانم چقدر ایستادم و به آسمان خیره شدم. ولی نزدیک شدنت را با تمام وجود حس کردم. انگار بیست سال بود منتظر چنین لحظه‌ای بودم. چشمانم را روی هم گذاشتم که گرمی وجودت به جانم بنشیند و همه را به یکجا بخرم.

آرام گفتی: " می‌دونستی چقدر دوستت دارم"

تنم داغ شد. به سختی نگاهت کردم. دوباره سرت را پایین انداختی و نگاهت را دزدیدی. این‌بار من‌هم سرم را پایین انداختم.

گفتی: " دلم می‌خواد باقی عمر کنارم باشی"

گفتم: " چیزی نگفته‌بودی؟"

گفتی: " نمی‌تونستم، جرأت گفتن نداشتم؛ امشب کویر و ستاره‌هاش به من شهامت دادند."

نگاهت کردم. در تاریکی نمی‌شد تشخیص داد، وگرنه یقین داشتم صورتت سرخ شده‌بود.

در دل گفتم: " می‌مونم برات، تا همیشه."

و به طرف ماشین‌ها دویدم.

پنج سال بعد، روز تولدم، مرا به همین کویر آوردی. این‌بار دوتایی، تنها. آن‌شب هم آسمان پر از ‌ستاره بود. ولی ماه هم مهمان آسمان شده‌بود. گفتی:" خواستم تولد عشقمون رو با تولد تو و چشمان زیبات باهم جشن بگیریم."

کیک کوچکی از ماشین در آوردی. نور شمع‌ها در ستاره‌ها گم شده‌بود.

در آغوشم گرفتی و گفتی: " دوستت دارم، تا ابد…”

#مرجان_اکبری ✍🏻