
داشتم دنبال یک عکس میگشتم که واسهی تولدت استوری کنم. ولی تمام عکسهای جدیدت یک غم و بغض نهفته پشت چشمهات داشت. مثل دریایی که اسیر دست کمانداری است و به فرمان او آمادهی شلیک، که بریزد بیرون از چشمهایت. باز هم گشتم. چشمم خورد به عکسی که دوسال پیش ازت گرفتم، درست یکماه قبل از کرونا. روز تولدت. کنار مامان نشستهبودی و صورتت جمع شدهبود از خنده. دلیل خندههات هم کنارت نشسته بود.
آن روز هم بیستودو دیماه بود و تو بعداز ظهر پرواز داشتی و خبر نداشتی که روز تولدت داری میآیی خانهی من؛ بچهها میزی برایت چیدند و مطابق علاقهی خودشان کیک شکلاتی خریدند. گفتند حتما بابابزرگ هم کیک شکلاتی دوست دارد. مامان که از یک ماه قبل پیشم بود و خوشحال از اینکه برایت جشن تولد میگیریم گفت:« بابابزرگ فقط یک تکه کوچولو کیک میخوره. مطابق ذائقهی خودتون بگیرین» بعد رو به من دوباره گفت: «مامان! من با همین لباس خونه باشم یا عوض کنم؟» گفتم: «هر لباسی که راحتتری بپوش، لباسهات همه خوشرنگ و زیبا هستن.»
غروب تو آمدی و غافلگیر شدی. اصلا انتظار نداشتی که برایت جشن تولد بگیریم. اصلا نمیدانستی روز تولدت رسیده. یعنی هیچوقت به این چیزها سر نمیانداختی؛ ولی خیلی خوشحال شدی و همان اول رفتی پشت میز نشستی و مامان را هم صدا کردی. مامان گفت: «حالا چندتا عکس تکی بگیر بعد من میام.» و تو گفتی: « عکس میگیریم دیگه، باهم تکی میگیریم.» همه خندیدیم. تو عکسهای تکیات را هم کنار مادر میخواستی. حالا که نگاه میکنم توی آن جشن تولد تمام عکسهایت کنار مامان است. کنار مامان شمع فوت کردی. کنار مامان کیک را بریدی. کنار مامان به تمام پهنای صورت خندیدی.
امسال هم بچهها دوباره برایت کیک خریدند و دور هم جمع شدند تا خندهی تو را دوباره ببینند. ولی اینبار تمام عکسهایت تکی بود، بدون مامان. از آن خندههای بلند و چروک کنار چشمهایت هم خبری نبود.
میخواهم بدانی هنوز هم ستون خانهام هستی پدر!
میخواهم بدانی خیلی دوستت دارم!
#مرجان_اکبری✍?