داشتم یکی از داستان کوتاههای هوشنگ مرادی کرمانی را میخواندم. جدا از اینکه به توصیه استاد کلانتری، موظف بودم هر روز یک داستان کوتاه بخوانم، اما حقیقتا از این کار لذت میبردم. توی یکی از داستانها، به کلمهی نخلستان برخوردم، و رفتم به گذشتههای دور. به نخلستانهای جنوب. بدون درنگ شروع کردم به نوشتن.خانهی کودکیام. به قایمباشک بازی کردنهای لابهلای نخلهای سربهفلک کشیده.

تو خونهی بچگیهایم یک جفت بلبل داشتیم که در حقیقت اسیر قفس نبودند ولی ما را اسیر خودشان کردهبودند. هر روز صبح با چهچه آوازشان بیدار میشدیم. آنقدر به نوک انگشتانمان و غذا خوردن از دستان ما عادت کردهبودند، که همیشه در خانه آزاد بودند. گاهی میرفتند چرخی در نخلستانها میزدند، از کرمها و حشرات موذی که همزمان با رسیدن خرما زیاد میشدند را یک دل سیرشکار میکردند.و غروب که میشد برمیگشتند، و توی قفسی که پدر روی درخت کُنار وسط حیاط زده بود و درش همیشه باز بود، میخوابیدند.

تا اینکه یکروز پدر درخت وسط حیاط را قطع کرد، کُنار ریشهاش به کرم افتاده بود و پر شده بود از حشرات موذی و مگسهایی که راه میگرفتند توی اتاقها. با اره برقی افتادند به جان بیجان درخت.
کُنار افتاد، در حالیکه جفت پرندههای ساکن درخت، توی نخلستانها، برای هم دلبری میکردند. درخت کُنار را بردند و جایش را سمپاشی کردند.
غروب که شد، جفت بلبلها آمدند توی حیاط، دور باغچهی بی کُنار ، چرخیدند و چرخیدند. رفتند، دوباره برگشتند. باز هم چرخیدند و چرخیدند. انگار غریبی میکردند. انگار آدرس اشتباهی آمدهبودند. اینبار رفتند. بعد از آن، صدای بلبلهای خرمایی هرروز از نخلستان میآمد، ولی دیگر آنها را ندیدیم. دیگر برنگشتند، هیچوقت.
