توی حیاط بیمارستان، از پشت پنجره نگاهی به داخل آی‌سی‌یو انداختم. چشمانش باز بود و توی سقف انگار دنبال چیزی می‌گشت. همان‌طور که داشتم آرام پنجره را رد می‌کردم سرش را یک‌هو سمت پنجره چرخاند و تا مرا دید لبخند کمرنگی زد. دستم را برایش تکان دادم، با اشاره به او فهماندم که می‌آیم داخل. وارد بخش شدم. چشمم به نگهبان شیفت که افتاد فهمیدم از آن وقت‌هایی‌ست که راحت نمی‌توانم بروم داخل. ظرف غذا را توی دستم جابجا کردم و فکر کردم اصلا به روی خودم نیاورم، سرم را زیر بیندازم و بروم داخل. نگهبان داشت دم در بخش کرونا با چند نفر سر اینکه چرا لباس مخصوص نپوشیده‌اندجر و بحث می‌کرد و پشتش به در آی‌سی‌یو بود. خیلی آرام، انگار که سوپروایزر بخش می‌خواهد برود سرکشی، از کنارش گذشتم و تا دستم را به زنگ آی‌سی‌یو نزدیک کردم. گفت:« چی می‌خوای خانم؟» برگشتم. تا چشمش به من افتاد اخمش را توی هم کرد: « بازم تویی خانم؟ مگه نگفتم ملاقات نداریم؟ برو خانم نمیشه.» اشاره به سوپ میکس شده‌ی توی دستم کردم و گفتم: « برای بیمارم گاواژ آوردم.» دستش را دراز کرد و گفت: « غذارو بده من می‌دم به پرستار.» دیدم اگر فکری نکنم باید مثل صبح از پشت پنجره با ادا و شکلک با او صحبت کنم. گفتم: « ببخشید، من نمی‌تونم غذارو به شما بدم. چون ممکنه دستاتون آلوده باشه. شما الان با همراهان کرونایی صحبت می‌کردی. بیمار من تازه بعد از یک‌ماه از بیهوشی در اومده، من نگران سلامتیش هستم.»
سرش را به چپ‌و‌راست چرخاند و از آن خنده‌های از سر ناچاری کرد، دستش را به یک‌طرف دراز کرد و گفت:
« الله‌و‌اکبر، از دست شما، بفرما خانم، بفرما…برو ولی زود بیا، سوپروایزر بیاد بابای منو میاره جلوی چشمام.» تا آمد خودش را جابجا کند، زنگ را زدم. همان پرستار مهربان روز قبل بود. لبخندی زد و اشاره کرد بروم داخل. گان پوشیدم و رفتم ته آی‌سی‌یو. هنوز داشت به سمت پنجره نگاه می‌کرد. احساس کردم چشم‌هایش هنوز پشت پنجره منتظر مانده،دستانش را نوازش کردم و بوسیدم. نگاهم کرد و با چشمانش خندید. دوباره برگشت سمت پنجره. سرم را بالا بردم. دوتا کبوتر پشت پنجره نشسته بودند و به چند تکه خرده نان خشک شده نوک می‌زدند.
مرجان اکبری✍?
