راه می‌گیرم به بازار ماهی فروش‌ها. حسن ماهی‌فروش با برس چوبیِ میخ‌دارش به بدن ماهی می‌کشد، پولک‌ها راجدا می‌کند و پرت می‌کند توی سبد پلاستیکیِ کنار دستش. جلو می‌روم و سلام می‌کنم. تا چشمش به من می‌افتد پلاستیکی می‌دهد دستم که توی آن دوتا ماهی صُبورِ درسته گذاشته. می‌گویم: « عامو حسن، شکمش باز کردی؟ می‌خوام کباب بذارُم.»
بلندبلند می‌خندد که: « ها عامو، باز کردُم. ببر توش
«حَشو ۱» بذار؛ کباب کن. نوش جون‌تون عامو.»
پول را می‌گذارم کف دستش و از بازار ماهی فروش‌ها بیرون می‌زنم. تندتند قدم برمی‌دارم. سبد چرخ‌دار توی دستم مثل بچه‌ای که پا‌به‌پای مادرش توی خیابان می‌دود خودش را به‌زور می‌کشد دنبالم و تلق‌تلق صدا می‌کند. سردرد صبح، دوباره آمده سراغم. صدای سحر توی سرم می‌پیچد:
« مهین! خونه‌اید؟ ما شام می‌آییم پیش‌تون. مامانم هم هست.»
صدای دست‌فروش‌ها مثل چکش می‌کوبد به سردردم:
« آتیش زِدُم به مالُم…بدو کو‌کااا... بدو بیاااااا. »
جوانی کنار خیابان، سینی کوچکی روی گاز پیکنیکی گذاشته و «سرتاسر2» می‌فروشد. چند پسربچه سر اینکه شانس با کدام‌شان یار بوده و سرتاسرِ بلندتری نصیب‌شان شده، باهم کل می‌اندازند.
می‌روم توی مرغ‌فروشی. به فروشنده می‌گویم یک مرغ تازه را برایم هشت تکه آماده کند. فکرم داخل خانه‌ی به‌هم‌ریخته و ظرف‌های نشسته‌ی کف سینک است. کمیهلو وگلابی و یک خوشه خارک هم می‌خرم و بارِ سبد می‌کنم. خارک‌ها رسیده و خال‌دار هستند.
قدم‌ها را بلندتر برمی‌دارم و تندی خودم را می‌کشم سمت ایستگاه؛ ولی از ترس این که با اتوبوس دیرتر برسم، قدم‌ها را شل می‌کنم و دست بالا می‌آورم برای تاکسی:
«باوارده؟»
فکر می‌کنم ای‌کاش مثل دفعه‌ی قبل، سرشب پیدایشان نشود. از اینکه باز هم سحر و فرزاد مثل دفعه‌ی پیش سر‌زده می‌آیند، لجم گرفته. از تاکسی که پیاده می‌شوم، شمشادهای تلنبار شده، جلوی درِ باغ، می‌زند توی ذوقم.
چشم می‌چرخانم. کارگرها را با قیچی‌های بلند باغبانی می‌بینم که در‌حال هرس کردن شمشادها هستند. تا چشم می‌چرخانی شمشاد است که جای دیوار، علم کرده‌اند دور خانه‌ها. تازه یادم می‌آید اول هر فصل، شرکت‌نفت،باغبان می‌فرستد برای رسیدگی به باغچه‌ها و شمشادها. آقاجون اگر اینجا بود می‌گفت نمی‌دانم توی عالم ذر چه خبطی کرده‌ایم که هم دیوار ملک‌مان علفی‌ست و هم شرکت‌نفت دستش را تا آرنج توی خانه‌مان فرو کرده. نگاهم می‌پیچد روی آت‌و‌آشغال‌های کف زمین. رو به یکی از کارگرها می‌پرسم:
«خسته نباشی عامو؛ امروز این شمشادا جمع می‌شن؟»
یکی‌شان که انگار تازه فرصت کرده با پشت آستین، عرق پیشانی‌اش را بگیرد، با صدای خسته می‌گوید: «ها عامو. جمع می‌کنیم.»
از راهروی وسط باغ که می‌گذرم چشمم می‌افتد به گل‌نازهای رنگی که تازه کاشته‌اند توی باغچه. صدایی ازلای شمشادهای سمت راست می‌خورد به گوشم:
«سلام خانم مهندس. شما نبودید من از این گوشه اومدم در رو واسه شرکت‌نفتی‌ها باز کردم. گفتم شاید دیگه این ورا پیداشون نشه. حیف بود باغچه‌تون خالی بمونه.»
لبخندی می‌زنم و با سر تشکر می‌کنم. ته دلم می‌گویم شمشاد است و همین مکافات‌ها دیگر. از راهروی وسطی که رد می‌شوم زیرلبی می‌گویم: «مگه مرد هم اینقدر سوسول حرف می‌زنه؟»
جلوی خنده‌ام را می‌گیرم و می‌روم داخل خانه. آقای سامانی چند ماهی است که با زن و بچه از تهران به آبادان منتقل شده و توی بلوک بغلی ما زندگی می‌کند. حمید می‌گفت از کارمندهای عالی‌رتبه‌ی باشگاه اَنِکس شده. حتما گرِیدِ بالا هم دارد.
میوه‌ها را کف سینک خالی می‌کنم و روی ماهی‌ها نمک می‌پاشم. یک بسته تمرهندی هم برای حَشو خیس می‌کنم. با یک دستمال و شیشه‌پاک‌کن می‌روم پذیرایی. توی این شهر پر از گرد‌و‌خاک، روزی ده بار هم گردگیری کنی، کم است.
با احتیاط گلدان چینی‌مرغی کنار تلویزیون را پاک می‌کنم که هدیه‌ی سحر بود توی جشن فارغ‌التحصیلی‌مان. می‌گفت از اصفهان آورده. فرزاد هم با خنده گفته بود
« تا حالا کی دیده برای جشن فارغ‌التحصیلی گلدان هدیه ببرند؟» و کلی خندیده بودیم.
قرار بود مادرش برای زایمان بیاید کمک؛ اما فکر نمی‌کردمهنوز ماه هشتم سحر تمام شده، سر‌و‌کله‌اش پیدا شود.اولین باری‌ست که می‌بینمش. توی ذهنم سحر را سن و سال‌دارتر تصور می‌کنم با چروک‌های ریز پیشانی.
گردگیری که تمام می‌شود می‌روم سراغ جاروبرقی. صدای باز و بسته شدن در فلزی باغ می‌آید. قامت حمید که سایه می‌اندازد توی «درگاهی»، نگران، سلامش می‌کنم. حمید لبخند می‌زند و جعبه‌ی شیرینی‌به‌دست می‌رودآشپزخانه. خیلی زود برمی‌گردد و جارو را از دستممی‌گیرد:
« نگران نباش، بده مو جارو کنُم.»
تندی می‌دوم توی آشپزخانه. ماهی‌ها را می‌شویم؛ با دستمال خشک می‌کنم و پهن می‌کنم توی جالی.سبزی‌ماهی و تمرهندی و سیر را مخلوط می‌کنم. مراقب‌ام خیلی فلفل نپاشم که حَشو تند نشود. شکم ماهی‌ها را با حَشو پر می‌کنم و جالی‌ها را می‌چینم داخل سینی. برنج را آبکش می‌کنم و به حمید می‌گویم منقل را کنار باغ، با فاصله از گل‌ها علم کند.
خوراک مرغ را که مزه‌مزه می‌کنم، دیگرکاری نمی‌ماند برای انجام دادن. نمی‌دانم چرا هنوز استرس دارم. چشم می‌اندازم به ساعت و فکر می‌کنم باید تا حالا می‌آمدند.حمید میوه و شیرینی‌های چیده‌شده را می‌برد توی پذیرایی و کنارش پیش‌دستی و چاقو می‌گذارد.
روزنامه را برمی‌دارد و روی کاناپه‌ی جلوی تلویزیون لممی‌دهد. می‌روم توی اتاق و لباس‌هایم را عوض می‌کنم.
تلفن را برمی‌دارم و زنگ می‌زنم به سحر. بوق می‌خورد و جواب نمی‌دهد. بیشتر نگران می‌شوم. ظرف‌های شام را می‌چینم روی میز و لیوان‌های لبه‌طلایی را می‌گذارم کنار هر بشقاب.
ساعت از هشت گذشته و نگرانی من بیشتر شده. زیر مرغ را خاموش می‌کنم و پارچ آب و ظرف ترشی بندری را که مادر حمید فرستاده می‌گذارم گوشه‌ی میز. خارَک‌ها را ازیخچال درمی‌آورم و می‌چپانم کنار پارچ آب.
دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشد. صدای تلویزیون روی اعصابم رفته. داد می‌زنم:
«ببند اون وامونده رو... یه زنگ بزن فرزاد ببین کجان.»
صدای جلز و ولز سیب‌زمینی‌ها توی ماهیتابه با صدای تلفن حمید هم‌زمان می‌رود بالا. نمی‌دانم چرا، ولی توی دلم یک‌هو خالی می‌شود. انگار فرزاد پشت خط است. لحننگران و خب‌خب گفتن‌های حمید بیشتر عصبی‌ام می‌کند. حمید می‌گوید « همی الان می‌آییم» و گوشی را می‌گذارد پایین.
□□□
فرزاد عرض راهروی زایشگاه را تندتند قدم می‌زند و دست‌هایش را مدام به هم می‌مالد. لب می‌گزم و زیرچشمی به حمید اشاره می‌کنم که برود فرزاد را آرام کند.
حمید درگوش فرزاد چیزی می‌گوید و هر‌دو راه می‌افتندسمت بوفه. کنار مادر سحر می‌نشینم و شانه‌هایش را می‌مالم. ریز ریز اشک می‌ریزد:
« گفتم دلم شور می‌زنه‌ها. گفتم. برا همین بود. مادر دورت بگرده.»
سرش را محکم بغل می‌کنم. حس می‌کنم سحر را به آغوش کشیده‌ام. انگار صدای سحر است که زمخت‌تر شده:
« داشتیم می‌اومدیم خونه‌ی شما ها! یهو درد افتاد به جونش.»
سرش را می‌کشد بیرون و گره روسری حریر سبزش را سفت می‌کند و دوباره می‌گوید:
« چرا خبری نمی‌شه؟»
حمید و فرزاد برمی‌گردند. دست‌شان چند تا بطری آبمیوه و شکلات گرفته‌اند. فرزاد زرورق شکلات را باز می‌کند و می‌برد سمت دهان مادر:
«بخور مامان جان. بخور ضعف نکنی.»
آخ! تازه یاد غذاهای پخته و دست‌نخورده می‌افتم که از صبح برایشان جان کنده بودم. یادم نمی‌آید زیر برنج را خاموش کرده‌ام یا نه؟
پایان
*********
1. حَشو: سبزی مخصوص شکم‌پر که در جنوب استفاده می‌کنند(سیر، گشنیز و شنبلیله، نمک، فلفل، تمرهندی).
2. سرتاسر: نوعی شیرینی جنوبی شبیه به زولبیا که به صورت مارپیچ پخته می‌شود.
3. خارَک: به خرمای نارس می‌گویند که خیلی شیرین و آبدار است.
