
توی حیاط همهمهای بهپا شدهبود. هرکس مشغول کاری بود. عمویحیی رفتهبود بالای درخت انار گوشهی حیاط و ریسههای رنگی وصل میکرد. پسرعموهام و داداش فرزاد هم دورتادور حوض وسط حیاط، میز و صندلیهای فلزی را میچیدند.
خالههایم به همراه چند زن همسایه که برای کمک آمدهبودند، چند پاتیل سبزی را در حوض میشستند.
خانجون گوشهی ایوان، به پشتی مخطه تکیه دادهبود و تسبیح میانداخت. پرسیدم:
- خانجون مادر کجاست؟
گفت: - همین دورو براس، زیاد دورش نپلک ننه به قربونت. از صبح اوقاتش تلخه. هی وسط کارها میره دو رکعت نماز میخونه.
گفتم: - اگه تا فردا نیاد چی؟ عروسی بههم میخوره؟
گفت: - زبونتو گاز بگیر ننه، این حرفها شگون نداره. میاد ننه، میاد. به دلم براته که میاد.
و دوباره زیرلب چیزی گفت و دانههای تسبیح را از انگشتش پایین انداخت.
خاله مرضیه یک سبد سیب را ریخت داخل حوض. رنگ قرمز سیبها روی کاشیهای سبز کف حوض نقاشی زیبایی شدهبود. پدر از در وارد شد. از صدای همهمهی جمع، مادر با چادرنماز گلگلی دوید توی حیاط. چشم از پدر برنمیداشت.

بابا مستقیم رفت سمت شیر آب کنار حوض، آستینها را بالا زد و مشتی آب به صورتش پاشید.
عمو یدالله نشست لب حوض. پرسید:
- چی شد یحیی؟ رفتی تلفنخونه؟
پدر دست خیسش را توی موهایش کشید و گفت:
- فرمانده گردانشون گفت:« دیشب با بچهها رفتن خط برای شناسایی، قراره امشب برگردن، توکل به خدا!»
مادر تا اسم خط را شنید از حال رفت. خالهها سراسیمه به سمتش دویدند. چشمم افتاد به دخترعمو مریم که گوشهی حیاط نشستهبود و ریزریز اشک میریخت. از وقتی نامزد داداش فرید شدهبود بیشتر ازش خوشم میآمد. خودش هم همیشه میگفت:« تو رو بیشتر از بقیه دوست دارم فرزاد.» بعد یواشکی میخندید و با یک چشم بسته میگفت:« تو خیلی بیشتر از بقیه خواهر برادرات شبیه فرید هستی.» و هر دو میخندیدیم.
اینروزها اما، مریم هم دل و دماغ شوخی کردن نداشت. مدام زانوهایش را بغل میکرد و زل میزد به آب حوض. گاهی هم اشک میریخت. اصلا شبیه دخترهایی نبود که یک روز قبل از عروسی، به هول و ولا میافتند.
شب پدر نگذاشت کسی به خانهاش برود و برای دل مادر و مریم هم که شده، کل و هلهلهای توی خانه برپا شد. عمو یدالله مریم را توی بغلش گرفتهبود. خانه حس عجیبی داشت. انگار همه منتظر خبری بودند. اما هیچکس جرأت اظهارنظر نداشت. خانجون گاهی میان هیاهوی خانه که بیشتر بوی غم میداد تا شادی، صلوات بلندی برای رزمندهها میفرستاد.
شب برای مردها توی ایوان جا پهن کردند. اما چشمهای همه باز بود و به آسمانی که آنشب پر نورتر از هرشب بود نگاه میکردند. کنار بابا توی رختخوابم دراز کشیدم. صدای پچپچ زنها از داخل میآمد. راستش دلم برای داداش فرید خیلی تنگ شدهبود. برای آنوقتهایی که زیر درخت انار دستش را توی هم قلاب میکرد و من میرفتم روی آن و چندتا انار میچیدم تا ببرد برای مریم. برای وقتی که نامهای مینوشت و من یواشکی به مریم میرساندم. سرم را زیر پتو بردم تا صورت خیسم را نبینند.
صبح از صدای بلند رادیوی جیبی بابا از خواب پریدم. روی تشک غلتی زدم، آفتاب یکهو زد توی چشمم. صدای مارش نظامی رادیو آنقدر بلند بود که برای لحظهای فکر کردم وسط میدان جنگ هستم. فکر کردم حتما توی عملیاتی رزمندهها پیروز شدهبودند.
یکچشمی دوروبرم را پاییدم. ناگهان از صدای جیغ مریم و مادر به هوا پریدم. همه ریختهبودند توی حیاط.
داداش فرید وسط حیاط ایستادهبود. سرتاپایش خاکی بود. لبخندی روی صورت آفتابسوختهاش نشستهبود. گفت:
- قسمت نشد داماد حوریهای بهشت بشیم. اومدیم از حوری زمینی جا نمونیم.
نگاهی به مریم کرد و سرش را انداخت زمین.
مادر به زمین افتاد و سجدهی شکر کرد.