
به تو نامه مینویسم. به تو که فرسنگها از من دور هستی. به تو که نمیدانم نامهام را میخوانی یا نه؟
امروز جمعه بود و داشتم برای بچهها غذا میپختم یک جایی توی مزهی غذا گیر کردم. دستم ناخودآگاه رفت به تلفن، که زنگ بزنم بهت. که تو مثل همیشه نظر بدهی. یادم افتاد که تو نیستی. یادت میآید چه مهمانیهایی میدادی. آخر پختن غذا برایت از هر کاری راحتتر و سادهتر بود. برای همین هم وقتی رفتی همه با جملهی چقدر سفرهدار بود یادت میکردند. یادت میآید تعطیلات نوروز که همهی فامیل جمع میشدند خانهمان، تو چقدر خوشحال بودی و هر روز با عشق غذا میپختی؟ علاوه بر ما دخترها و پسرها که عضو ثابت آن خانه بودیم و از گرمای وجود تو و آقاجون لذت میبردیم، فامیل هم از دستپخت تو بیبهره نبودند، یادت میآید؟
گفتم تعطیلات نوروز یاد آن مهمانی بزرگ افتادم، یادت میآید؟
آن شب همگی با خانوادهی دایی جان دور هم جمع بودیم و دایی جان سر صحبت را کشاند به سروسامان دادن داداش، یادت میآید؟ تو ذوق کردی و با اشاره به دایی جان رساندی که ادامه بدهد. آن شب دایی از زیر زبان داداش کشید که به یکی از دخترخالهها علاقه دارد.
تو با شنیدن این خبر از خوشحالی گریه کردی، وقتی هم داداش خجالتیمان گفت من هنوز خوب دخترخاله را به چشم همسر آینده ندیدهام؛ همه فکر کردیم چطور این دیدار را میسر کنیم که هم خیلی تابلو نشود و هم داداش بتواند عروس خانم را راحت و به دور از خجالت ببیند. آخر آن وقتها رسم نبود که دخترها و پسرها خیلی راحت با هم صحبت کنند، حتی اگر دخترخاله و پسرخاله باشند. یادت میآید باز این تو بودی که پیشنهاد دادی فردا یک مهمانی میگیریم و همهی فامیل را دعوت میکنیم . تو با اینکه میدانستی این پیشنهاد برای خودت با زحمت فراوان همراه است ولی با روی باز پذیرفتی و تمام غذاهای مهمانی آنروز را برای شصت نفر خودت به تنهایی پختی.
مهمانی آن روز یکی از خاطره انگیزترین مهمانیهای زندگیمان شد. یادت میآید آنقدر ذوق داشتی و عجول هم بودی که وقتی همان شب لابهلای مهمانی، دایی جان جواب رضایت را از داداش گرفت، باز این تو بودی که تحمل نکردی که مثل خواستگاریهای رسمی به خانهی عروس برویم. همان شب، خاله جان را کشاندی توی یک اتاق و موضوع خواستگاری را مطرح کردی. یادت میآید خاله جان همینطور مات و مبهوت مانده بود و هم او بود که متواضعانه خواستگاری را پذیرفت و برای اینکه از بودن فامیل و تعطیلات عید نهایت بهره را ببریم، جشن نامزدی داداش را همان روزها گرفتیم و باز این تو بودی که با اشکهای از سر شوقت، توی خانه به هر طرف میچرخیدی و تلاش میکردی همه چیز عالی برگزار شود. یادت میآید؟
مرجان اکبری✍?
#نامه_نویسی
