باغ گردو

غلامعلی گونی گردو را که از صبح بر گرده‌اش این‌طرف و آن‌طرف می‌کشید جلوی چشمان زری که مثل بز اخوش نگاهش می‌کرد، زمین گذاشت. زری پرید لیوان آبی دست غلامعلی که از خستگی و عصبانیت در حال انفجار بود، داد. ساعتی به اندازه‌ی متانت زری بی‌صدا گذشت. تا بالاخره تمام شد آن صبر لبریز شده و لب باز کرد و از غلامعلی علت خشمش را جویا شد. غلامعلی نگاهش کرد و سعی کرد از خشم صدایش مقابل زری بکاهد:

« از صبح در هر مغازه که برای فروش گردوها می‌کوبم، دریغ از یک خریدار. هر مغازه جلوی رویم سدی بود به بزرگی باغ گردوی یحیی‌خان. کلی تلاش کردم تا بفهمم این مشکل از کجا آب می‌خورد. تا بالاخره فهمیدم اسد به‌ بهانه‌ی کینه‌ی نوبت آب‌دهی فصل گذشته‌اش با یحیی، توی بازار چو انداخته که گردوهای یحیی‌خان امسال سم شیمیایی دارد و تا همین ساعتی پیش برای اثبات توطئه‌ی خبیث اسد و بی‌گناهی یحیی‌خان جنگیدم.»

زری بی هیچ کلامی چادر سر انداخت و بی‌اعتنا به فریادهای غلامعلی از خانه خارج شد. حس انزجار از اسد در قدم‌هایش فریاد می‌زد. باید به او می‌فهماند این کینه و دشمنی تبعات زیادی دارد و هم‌خونی و برادری او را با این عداوت که او دست گرفته تحت‌الشعاء قرار می‌دهد.

مرجان اکبری✍?

#داستانک