
باید طبق الگوی کورتونهگات توی ده دقیقه طرح داستان مینوشتیم. یک نمودار هم رسم کردیم که مثلا یک فرد در ابتدا از حالت عادی و متعادل به نامتعادل میرسد . در این الگو شخصیت اصلی به دردسر میافتد و بعد از خلاص شدن از آن، با تجربهای که کسب کرده، حال و روزش بهتر میشود.
همان ابتدا یک خانم روستایی آمد به ذهنم که وسط مزرعهاش کار میکند و در حال رسیدگی به سبزیجات است. سریع شروع به نوشتن کردم چون ده دقیقه فرصتی نیست که بتوان فکر کرد و جملات را در مغز چید و بعد گلچین کرد یا طرح را تغییر داد؛ نه! باید سریع دست بهکار شد. نوشتم.در حالی که نمیدانستم قرار است چه اتفاق ناگواری برای یک خانم روستایی که خیلی راحت و با آرامش در مزرعه کار میکند،بیفتد. در حال توصیف مزرعه بودم. هوا بهاری بود. بوی رطوبت صبحگاهی و یاسهایی که از دیوار کلبهی زن مثل پیچک تا پای مزرعه راه گرفته بودند فضا را عطرآگین کرده بود. زن روستایی داشت زیر لب برای خودش یک آهنگ محلی را زمزمه میکرد که کودک پنج سالهاش از خانه بیرون آمد و وارد مزرعه شد. کودک روی موتور سه چرخهی پلاستیکیاش نشست و اطراف مزرعه میچرخید و با بیرون کردن هوا از بین لبهایش صدای موتور را درمیآورد. مادر نگاهی کرد و خندید.
بدتر شد، بچه هم آمد. هوا عالی، مزرعهی زیبا و دشت پر از گل …دیگر چه باید میکردم. وقت رو به پایان بود و طرح من بدون نامتعادل… ناگهان از بالای مزرعه عقابی رد شد. چرخی در آسمان زد و داشت به سمت کوهستان پرواز میکرد که که ناگهان چرخید و چرخید و آمد در فاصله بسيار نزديكى روى پَرچين كشتزار نشست عقاب سايزى اندازه يك بوقلمون بزرگ داشت. ناگهان بالهايى كه فاصله دو سر آن نزديك سه متر بود را گشود و پرواز كرد و بعد از چند چرخی که در آسمان بالای مزرعه زد خیز برداشت به سمت پسربچه و چنگالش را برای گرفتن کودک باز کرد. زن روستایی با دیدن کودکش که فقط چند متر با چنگال عقاب فاصله داشت، هوارکنان بر سر و روی خود کوبید و با داسی که در دستش بود به سمت عقاب خیز برد، اما عقاب گویا طعمهی لذیذی را پیدا کردهبود و به این آسانیها دستبردار نبود. با حرکت دست زن که با داسش در هوا میچرخید عقب و جلو میرفت و دوباره خودش را به کودک نزدیک میکرد. مادر در یک حرکت کودکش را در آغوش گرفت و در همین کشمکش، چنگال عقاب به کمر زن فرو رفت. زن بیچاره، از درد به خود پیچید.
کودک از ترس یا دیدن عقاب یا زخم مادر یکبند جیغ میزد و گریه میکرد.
زن روستایی مستأصل و درمانده به زمین افتاد و کودکش را زیر تن خود نگه داشت و نگذاشت چنگال عقاب به کودکش آسیب بزند.
درست در لحظهای که احساس کرد دیگر توان مقابله با چنگالهای تیز پرنده را ندارد صدای داد و فریاد مردم، نور امید به دلش تاباند. سر چرخاند، مردان و زنان زیادی را بیل و گلنگ به دست دید که به طرفشان میدویدند. عقاب به آسمان پرید. طبیب مرهمی بر زخم زن گذاشت و آن شب زنهای روستا مادر و کودک را رها نکردند. صبح فردا، مردان روستا مترسکهای بیشتری اطراف مزارع گذاشتند.