آدم تا یک سنی بزرگ میشود، اما از جایی بهبعد دیگر بزرگ نمیشود، پیر میشود.
و من هرقدر که از بزرگشدن، از استخوانترکاندن و رشدکردن و قدکشیدن پیاپی روحم لذت میبرم، از درجازدن از سکون یا خلاصه بگویم از پیرشدن واهمه دارم.شاید برای همین است که هیچوقت از شنیدنِ «الهی پیر بشی دخترم» خوشحال نمیشوم و آن را نوعی نفرین میدانم.
انسان میتواند نودساله اما در حال قدکشیدن باشد؛ یعنی میتواند بزرگ باشد و پیر نه.

راستش برای من که وقتی با آینه روبهرو میشوم، دلهره دارم نکند موی سپیدی بین موهایم ببینم، من که حساب چروکهای ریز دور چشمم را دارم و دلم نمیخواهد عمیق شوند، حتی فکرکردن به توقف و سالخوردگی روحم، دردناک نه؛ جانکاه است.
برای گریختن از رنجِ تکثیر اعداد هم که شده، دلم میخواهد تا زندهام بزرگ شوم؛ پیر هرگز.