شوق نوشتن سالهاست که با من است. از نوجوانی در من جان گرفت و تا امروز که سه دهه از فرصت عمر را پشتسر گذاشتهام، در من جریان دارد. شعرگفتن را سالهاست زندگی میکنم. کتابها را دوست دارم و کلمات را.

سه سال پیش قرار بود به دنیای محتوا وارد شوم؛ اما نشد. یعنی آن موقع نخواستم. راستش را بخواهید آن موقع هنوز متننوشتن سختم بود و فقط کلماتم در ظرف شعر مینشست.
امسال اما شروع کردم به متننوشتن در شیننوشت. با روزمرگیهای زندگی دستبهگریبان بودم که فراخوان فصل نهم باشگاه محتوا را دیدم. تصمیم گرفتم انگیزهنامه بنویسم. دوست داشتم محتوانویسی با انگیزۀ شغلی را بلد شوم. مصاحبه انجام شد و من یکی از یاران باشگاه محتوا شدم.
بدون اغراق میگویم که هرگز گمان نمیکردم در کلاس غیرحضوری اینقدر دوست پیدا کنم. آن هم خیلی سریع. انگار محبتی عمیق از سالها قبل در ما ریشه دوانده بود. مسافت برایمان بیمعنا بود و این ارزشمندترین هدیهایست که باشگاه محتوا به من داد. آدمی به محبت و دوستداشتن زنده است و من از روزهای آغازین زمستان امسال، قلبم از اینهمه محبت بیدریغ گرم شده است.
من در تمام کلاسها حاضر بودم تا هم درس محتوا بیاموزم، هم مشق عشق کنم. راستی تا به حال مشق عشق داشتهاید؟! ما تکلیف نداشتیم. مشق عشق داشتیم. ما تحکم و زورگویی نداشتیم. مهربانی و پیگیریِ توأمان داشتیم. کمکمربیهای عزیزی داشتیم که رفیقِ هم شدیم.
ما خانواده شدیم. فرزندان محتواییِ مامان و بابای باشگاه محتوا. راستی اینهمه اُنس و دوستی، از همین مهربانیِ کلمات متولد نشدهاند؟ خانواده، مامان، بابا، فرزندان.
من در این دوره قد کشیدم. رشد کردم و بالندهتر از پیش شدم. هم درس بازاریابی محتوایی آموختم و هم فهمیدم محتوای زندگی چیزی جز محبتها و دوستیهای خالصانه نیست. من خندههای مشترک و ازتهِدلمان را در قلبم نگه میدارم برای روزهایی که کم میآورم.
نمیدانم وقتی این کلمات را میخوانی، کجای راه ایستادهای. ما احتمالاً هم را نمیشناسیم و شاید هیچوقت هم نشناسیم. شاید هم تو یکی از فرزندانِ آیندۀ باشگاه محتوا باشی و ما همخانواده شویم.
اگر نوشتن را دوست داری و دلت میخواهد اثرگذاری با کلمات شغلت باشد، شاید روزی این تو باشی که از این تجربه مینویسی.
چه قشنگ میشود اگر کلمههای من، انگیزۀ آغاز راه محتوایی تو باشد.