
کشتی ناگهان شروع به لرزیدن کرد...
در همان حال، کارا سکان را رها کرده بود و چاقویش را به سمت بچهها گرفته بود. از ته دل قهقهه میزد.
ـ این عالیه! بهترین گروگانها برای بهترین گروگانگیریِ دریا!
و به خندیدن ادامه داد.
الکس، مانیا و دیوید کاملاً با طناب به چوب بادبان بسته شده بودند.
حالا جزیره کاملاً دیده میشد و کشتی هرچه جلوتر میرفت، به سنگهای بیشتری برخورد میکرد.
پیش از همه، آماندا در جزیره نمایان شد.
کارا نگاهی به جزیره انداخت.
ـ آماندا، عزیزم! هی، بچهها! میبینید؟ دخترم به مناسبت رسیدن من جشن گرفته! و این تازه شروع ماجراست...
کارا پشت سکان رفت تا کشتی را به داخل جزیره هدایت کند.
مانیا آرام به سمت الکس برگشت.
+ هی، پسر! داره چه اتفاقی میافته؟!
ـ من... راستش...