فصل اول:روز اول در جزیره ناشناخته
پدر الکس در حال نوشتن....
روز اول در جزیره ناشناخته:
روز اول یعنی دیروز برایم سخت بود موج مرا به اینجا آورده بود و کسی را نمی‌شناختم نه جزیره را و نه هیچ کسی را البته که انسان‌های زیادی در اینجا نیست من فعلا فقط سه نفر از آنها را دیده ام البته اگر مرده‌ها را حساب نکنم چون اینجا یک قبرستان بزرگ دارد البته نه قبرستانی که شما تصور می‌کنید بلکه جایی که مرده‌ها را زیر شن دفن کردند و فقط علامت کوچکی روی آن گذاشتند تا معلوم شود که آنجا کسی دفن شده است شاید اگر روزها بگذرد آن علامت هم از روی آن به همراه باد حرکت کند و برود و حتی معلوم نشود که آنجا مرده‌ای زیر شن دفن شده است
به هر حال بگذریم
دیروز که به اینجا رسیدم یعنی خودم که نرسیدم موج‌ها مرا به اینجا آوردند
از حال رفته بودم وقتی چشمانم را باز کردم چیزی را به یاد نمی‌آوردم که چگونه غرق شدم یا چگونه به اینجا آمدم
وقتی چشمانم را باز کردم یک زن ۲۹ ساله که با قیافه‌ای مصمم آنجا ایستاده بود را دیدم لبته او فقط من را تماشا می‌کرد اما کسی که راج مرا درمان می‌کرد حدس می‌زدم او هم همون ۲۹ سالش باشد اما وقتی از او پرسیدم گفت که ۳۳ ساله است
به جز آن دو نفر پسر نوجوانی نیز آنجا ایستاده بود او را قبلاً دیده بودم اما به یاد نمی‌آورم کی و چه زمانی؟بعداً فهمیدم که او مرا تا آنجا حمل کرده بود و من را پیدا کرده بود...
به هر حال که دیروز من با درمان شروع و به پایان رسید و من تمام دیروز را استراحت می‌کردم و از جایم تکان نخوردم.
اما همان دیروز از آن سه نفر اطلاعات زیادی کسب کردم
زنی که چهره مصممی داشت اسمش آماندا بود
تو می‌گفت زیاد تلاش کرده تا از این جزیره فرار کند اما تمام تلاش‌هایش بی‌فایده بود
اولیویا ا همان پرستاری که من را درمان می‌کرد اهل ریکیاویک بود یعنی همان شهری که من در آنجا زندگی می‌کردم آن را دیدم و اسم آن پسر که من فکر می‌کردم آن را دیدم مایکل بود و ۱۶ سالش بود ما باز هم یادم نمی‌آمد او کیست؟
تمام چیزهایی را که دیروز اتفاق افتاده بود را گفتم اما ذهن من نار خانواده‌ام بود و نگران آنها بودم مخصوصاً الکس...
پایان روز اول از دید پدر الکس (ویکتور)
