فصل چهارم: حقیقت موزه
پس از یک عالم پرسوجو از این و آن، بالاخره سازندهٔ موزه را پیدا کردند. اما اگر انسانها آنجا سنگ شده بودند، پس چرا آنجا سازنده داشت؟!
شاید هم همهٔ آنها یک خیال بود...
آن شب که توانستند آدرس سازندهٔ موزه را پیدا کنند، دیر وقت بود. تصمیم گرفتند فردای آن روز، صبح خیلی زود به آنجا بروند.
همهٔ بچهها به یکدیگر شببخیر گفتند و به خانههای خودشان رفتند. الکس تمام خاطرههایی را که هر روز اتفاق میافتاد، برای مادرش تعریف میکرد. مادرش واقعاً نگران الکس بود و فکر میکرد که او توهم میزند یا شاید هم دیوانه شده...
بالاخره، هر طور بود، ماه جای خود را به خورشید داد و سپیدهدم زد. ساعت ۹ صبح، بچهها به خانهٔ خانم هالورین رفتند؛ یعنی سازندهٔ موزه.
ورودی خانه پر از گلهای گوشتخوار بود و البته در کنار گلهای گوشتخوار، گلهای لیلیوم هم به چشم میخورد. اینها با هم هیچ شباهتی نداشتند، ولی چرا کنار یکدیگر گذاشته شده بودند؟
معلوم بود که خانم هالورین واقعاً آدم عجیبی است.
جلوی در ورودی پادریای گذاشته شده بود که انگار از موی گربه درست شده بود؛ یعنی کاملاً مشخص بود که از موی گربه است...
خود در هم از چوب درخت گردو ساخته شده بود. کلاً همهٔ وسایل آنجا طبیعی بود.
مانیا دنبال زنگ در میگشت، اما زنگی وجود نداشت.
دیوید که همیشه در کتابفروشی داییاش بود و زیاد کتاب خوانده بود، میدانست چیزی که کنار پادری و پایین در است، همان زنگ است؛ اما این زنگ را با پا فشار میدهند.
دیوید پایش را روی زنگ گذاشت و زنگ به صدا درآمد.
خانم جوانی که شاید ۲۵ ساله هم نبود، در را باز کرد. چهرهٔ زیبایی داشت و موهای طلایی. بچهها جا خورده بودند. چشمان الکس گرد شده بود و چشمان مانیا و دیوید هم همینطور.
بچهها تصور میکردند کسی که در آنجا زندگی میکند، شاید خانم پیری با چینوچروک باشد، اما اینطور نبود.
به هر حال، خانم هالورین آنها را به داخل دعوت کرد و آنها دعوت او را پذیرفتند.
خانهٔ خانم هالورین جوری ترس را در تمام بدن انسان میانداخت که دستهای همهٔ بچهها داشت میلرزید.
+ اوه، عزیزان من، چرا اینقدر ترسیدید؟
مانیا آب دهانش را قورت داد و گفت:
- اممم... حالمون خوبه، فقط یه سؤال ازتون... داشتیم!
الکس به مانیا نگاهی کرد و با نگاهش به او فهماند که «نگران نباش، ما هم اینجا هستیم.» البته الکس خودش هم کمتر از مانیا نمیترسید.
بعد از کمی سکوت، دیوید حرف مانیا را از سر گرفت:
- خوب، راستش ما دربارهٔ موزهای که توی ساحل همینجا، یعنی توی ریکیاویک هست، میخواستیم بدونیم...
+ اوه، بله. اون یکی از بهترین کارای منه؛ البته ترسناکترین...
الکس که انگار امیدوار شده بود پدرش حداقل به سنگ تبدیل نشده باشد، پرسید:
- خوب، یعنی اونجا فقط یه موزهٔ معمولیه؟
+ معلومه که... به غیر از این، انتظار دیگهای داشتین؟
همه گیج شده بودند. میخواستند آن را باور کنند، اما نمیتوانستند.
+ خوب، چرا نمیشینید؟
صبر کنید، مبلهای اون هم واقعاً وحشتناک بودن. هرکدوم از اونا انگار یه حیوون بود که خشک شده بود. وای خدای من، اینجا دیگه کجاست؟ بچهها واقعاً دلشان نمیخواست بنشینند، اما چارهای نداشتند.
مانیا بحث را ادامه داد:
- اون مجسمهها شبیه آدمهای واقعی ریکیاویک هستند!
+ اوه، بله، اما موضوع این نیست. موزه فقط یک موزه است... اما چیزی که مردم دربارهاش تصور کردند، داستان دیگری است.
این بار دیگر نمیتوانستند بیشتر از این گیج شوند.
الکس دلش میخواست از صندلی بلند شود و سرش را به دیوار بکوبد. او صدایش را بالا برد و گفت:
- خانم هالورین، منو مسخره کردید یا خودتون رو؟ یکی شبیه پدر من بود، یکیش شبیه پدربزرگ مانیا و اون یکی شبیه دوست دیوید. یعنی نمیتونه اتفاقی باشه...
+ صبر کن عزیزم. اینا اتفاقی نیستن. من فقط هر روز توی ساحل روی صندلی تکانشی مینشستم و به کسایی که از اونجا رد میشدن نگاه میکردم. چهرهٔ هر کسی را که دوست داشتم، به مجسمه تبدیل میکردم و واقعاً میساختمش.
الکس رو به دیوید کرد و گفت:
- پس... پس دفترچه چی؟
+ دفترچه دیگه چیه؟
دیوید گفت:
- الکس، در مورد دفترچه بیرون حرف میزنیم. من خودمم واقعاً جواب سؤال تو رو نمیدونم و خودم گیج شدم.
مانیا به حرف دیوید هیچ توجهی نکرد و به سؤال خانم هالورین جواب داد:
- خب راستش، پدر الکس یه دفترچه داشت.
الکس نذاشت مانیا ادامهٔ حرفش را بزند:
- فکر نکنم به کسی به جز ما سه نفر ربطی داشته باشه.
+ میتونم کمکتون کنم.
الکس گفت:
- من فکر نکنم.
مانیا با نگاه عصبی گفت:
- من فکر میکنم.
دوباره جنجالی بین مانیا و الکس به پا شد که با یک جمله از دیوید به پایان رسید:
- مانیا، بسه دیگه. اون دفترچه پدر الکس بود، نه پدر تو. اصلاً تو کسی هستی که معلوم نیست چطوری توی این ماجرا افتادی.
مانیا که ناراحت شده بود، بلند شد و از در خارج شد.
پسرها هم پشت سر او رفتند.
اما خانم هالورین هنوز حرفهای زیادی برای گفتن داشت…