فصل سوم: روز دوم در جزیره ناشناخته-

روز دوم، صبح که بیدار شدم، در کلبهٔ کوچکی بودم. داخل چیزی شبیه به ننو خوابیده بودم. در کلبه چهار ننو بود که کنار هرکدام از آنها لوازم شخصی هرکس قرار داشت.
البته کنار ننو من خالی بود. فقط یک لیوان آب و قرص مسکن وجود داشت. بعدها فهمیدم که درد بدی داشتم و شب نمیتوانستم بخوابم، به همین دلیل این قرص را به من داده بودند؛ البته نه از آن مسکنهایی که در شهرها و داروخانهها پیدا میشود، بلکه دارویی که از ریشهٔ گیاه ساخته شده بود. آن شب را اصلاً به یاد نمیآورم...
در کلبه باز بود و نور خورشید از آنجا و پنجرهای که کنار ننو من بود، میتابید. کنار پنجره گل عجیب کوچکی هم در پوستهٔ نارگیل کاشته شده بود. بوی خیلی خوبی داشت و همهٔ اتاق را معطر میکرد.
داشتم اتاق را برانداز میکردم که مایکل، همان پسری که مرا تا آنجا حمل کرده بود، در زد و قبل از اینکه من پاسخی بدهم، وارد اتاق شد.
- سلام آقا، فکر کردم به لباس احتیاج داشته باشید.
در دست مایکل یک دست لباس بود؛ البته نه لباس شیک، بلکه لباسی قابل تحمل.
- آماندا اینها رو برای شما آماده کرده. خوب، راستش اون کمی خیاطی بلده، البته...
صدایش کمی پایین آمد.
- نه خیلی خوب، ولی قابل تحمله... وای، من فراموش کردم خودم رو معرفی کنم. من مایکل هستم و شانزده سال دارم. من دیروز شما رو در ساحل پیدا کردم.
پسر پرحرفی بود، اما میتوانستم از او اطلاعات خوبی بگیرم.
شروع کردم به معرفی خودم.
- سلام، پسر جوان. من هم ویکتور هستم و سیوپنج سال دارم. نمیدانم چطور و چگونه به اینجا آمدم.
- راستی، آماندا کیه؟
- اوه، بله، آماندا. آماندا رهبر ما محسوب میشه که البته واقعاً اخلاق یک رهبر رو داره. اون بیستونه سال داره و تقریباً یک ساله که در این جزیره است. هرچه تلاش کرده از اینجا بره، نتونسته.
- اوه، چه جالب.
- فکر کنم بهتره من برم. معذرت میخوام اگر زیاد حرف زدم. آماندا به من گفت اطلاعاتی رو که میخواید به شما بدم، وگرنه من در این حد پرحرف نیستم.
امیدوارم راست گفته باشد. مایکل پس از گفتن این حرف از پیش من رفت و من تنها ماندم.
لباسهایم را عوض کردم و از کلبه بیرون رفتم.
آماندا و مردی که حدود چهل سالش بود، در حال ساخت یک قایق بودند... البته قایق که چه عرض کنم، بیشتر شبیه کشتی بود.
جلوتر رفتم. مردی که تبر در دست داشت، بلند شد و سلام کرد:
- اینجا رو ببین، انگار رفیقمون بیدار شده. سلام، صبح بخیر.
- سلام.
- من ویلیام هستم، نجار این جزیره... البته تنها نجار.
لهجهٔ خاصی داشت که بعدها فهمیدم او یک توریست است.
- خوشبختم. دارید چی میسازید؟
آماندا بلند شد و پاسخ من را داد:
- یه قایق. تا حالا هرچی ساختیم، نابود شده. دوست داری کمی قهوه بخوریم؟
مرا به جایی از جنگل برد که چشمهٔ کوچکی داشت. قهوه را هم خودشان درست کرده بودند.
دو فنجان قهوه را روی آتش دم کرد و یکی را به من داد و دیگری را خودش نوشید.
از حرفهایش به این نتیجه رسیدم که فرار از این جزیره تقریباً غیرممکن است. البته این را هم ناگفته نماند که آماندا فکر میکند من میتوانم آنها را نجات دهم... شاید هم بتوانم.
امروز هم اینطوری سپری شد و بعد از آن اتفاق خاصی نیفتاد.