فصل نهم:راز کتاب

اکسیژنشان رو به پایان بود . هیچ خشکی ای در کار نبود ، همه جا فقط آب بود و آب.... و باز هم آب.
الکس با صدای گرفته و خسته ای
گفت :
-دیگه تمومه... راه برگشتی نیست.
اما ناگهان در دل آن دریای بی انتها یک جزیره کوچک ظاهر شد... فقط حدود سه متر.
مانیا با نا امیدی تمام به بالا نگاه کرد و با تعجب گفت:
-اون چیه؟!.....خشکی؟
آن ها با آخرین توان..... و آخرین ذرات اکسیژن ، خودشان را بالا کشیدند و روی جزیره افتادند.
مانیا به شدت احساس گرسنگی می کرد اما تمام خوراکی هاشان زیر دریا بود و نابود شده بودند...
چیزی روی سر مانیا افتاد...
نارگیل بود !
مانیا نفس زنان گفت:
-باورم نمیشه...
کمی نارگیل خوردند و جان گرفتند ، اما هنوز ترس در دلشان بود.
الکس کتاب رو در دستش داشت :
-باید بخونیمش .... شاید همه چی اینجاست !
کتاب را باز کرد...
اما در همان لحظه مانیا گفت :
الکس... این ها سه تا کتاب بودن :
«موزه در دریا »
«مرگ در دریا »
« جیغی که دریا زد»
الکس با اضطراب گفت :
-دو تا کتاب آخر دقیقا شبیه منن....پدرم مردووودریا جیغ زد...
+ صبر کن شاید موزه هم به ما ربطی داشته باشه .... نکنه زیر آب موزه هست ..... دارم گیج می شم !
-به هرحال نمیتونیم کاری کنیم کپسول هوا نداریم .
+هنوز یکی مونده.
-اونوقت چطوری برگردیم ؟
+ نمی دونم ولی باید بریم زیر آب
-تو دیوونه ای!
+نه خیر خودت دیوونه بودی که پای منو به این ماجرا باز کردی...
الکس صداشو بالا برد :
-بسه دیگه خودت خودتو انداختی تو ماجرا!
مانیا بغض کرد اما ، بغضش را قورت داد و صدایش را بالا برد:
+من به تو گفتم تنها میام....
- خودت میومدی ، قایق سوراخ می شد یهو غرق می شدی و می مردی ، کی پاسخگو بود؟ اصلا پس من چی اول بابام ، وبعد تو؟....
چند دقیقه سکوتی بر فضا حاکم شد و بعد الکس گفت :
-فقط ده دقیقه ، حتی اگه چیزی پیدا نشد بر می گردیم !
+خیلی خوب...قول میدم... یعنی تلاش می کنم زنده بمونیم.
الکس زیر لب گفت :
-حداقل با کسی می میرم که فکر نمی کرد توهم زدم!
مانیا لبخند کوچکی زد.
اکسیژن را تقسیم کردند و دل به دریا زدند...
هیچی زیر آب نبود حتی ماهی ، فقط گیاه بود و آب...
کم کم شکل ها ظاهر شدند ... مجسمه ها..
هرچه جلوتر می رفتند بیشتر و قدیمی تر می شدند..
یک موزه زیر آب.
الکس گفت :
- اون شبیه پدرمه.
مانیا گفت:
+ اما اونها واقعی نیستند.
آنها می خواستند برگردند ...
اما دیگر دیر شده بود...
آّب وارد مسیرشان شده بود..
پای مانیا گیر کرد ...
هرچه تلاش می کرد بی فایده بود..
و ناگهان از دور سایه ای دیده شد...
کوسه.
کوسه به سرعت نزدیک تر می شد.
مانیا با ترس گفت :
+ الکس...
-نترس..حرکت نکن..
اما همان لحظه ماگما های زیر زمین شروع به حرکت کردند...
دریا انگار زنده شده بود و فریاد می زد... بلند تر از دفعه های قبل.
اکسیژن هم دوباره شروع به پایان بود.
اما ناگهان آب تاریک تر شد...
کوسه نزدیک تر شد...
مانیا با صدای
لرزان گفت :
+ من نمی تونم
الکس هم مانیا را تنها نذاشته بود و همان جا ایستاده بود..
چشمانشان سیاه شد...شاید هم دنیا برایشان سیاه شد....

