
— هی، مانیا...
الکس فریاد زد.
— کارا، مانیا بیهوش شده! زود باش، بازش کن!
کارا توجهی به الکس نمیکرد. فقط به آماندا خیره شده بود که فریاد میزد و با دستش به سمت دیگر جزیره، جایی که اسکلهای وجود داشت، اشاره میکرد.
— هی، پدر! اون طرف یه اسکله هست...
کارا کشتی را چنان ناگهانی چرخاند که اگر بچهها به میلهٔ بادبان وصل نبودند، احتمالاً به داخل آب میافتادند.
این بار دیوید بود که فریاد زد:
— مرد تیکهعوضی! نمیبینی مانیا حالش بده؟! شاید دخترت برات مهمتر باشه، اما دختر تو سالمه!
کارا چاقوی کوچکی را به سمت دیوید انداخت.
— بازش کن، ولی فراموش نکنید که شما گروگان هستید.
الکس حالت تدافعی به خودش گرفت.
— گروگانِ کی؟! توی این جزیره پلیسی نیست که بخواد شما رو بگیره. خودت خوب میدونی که هیچکس حتی نمیدونه این جزیره وجود داره! دفعهٔ قبل که با دخترت از موزهٔ شهر دزدی کردید، توی ریکیاویک بودیم؛ اما حالا اینجا...
الکس ادامه نداد. فقط چاقویی را که روی زمین افتاده بود برداشت، هر سه نفرشان را آزاد کرد و بعد مانیا را بلند کرد و به داخل اتاقک زیر عرشه برد.
زیر عرشه، الکس بطری آب را برداشت و مقداری از آب آن را روی صورت مانیا پاشید. مانیا بهآرامی چشمهایش را باز کرد.
— اوه... چه اتفاقی افتاد؟
الکس سرش را میان دستهایش گرفت.
— بیخیال، منم چیزی نمیفهمم...
دیوید نگاه پرسشآمیزی به الکس انداخت.
— سرقت از موزه؟
— بله، خب... کارا در واقع بیشتر یه دزد دریاییه تا یه ناخدا. حدود چهار سال پیش، قبل از گمشدن آماندا در دریا، از موزهای دزدی کرده بودن. البته پدرم دیده بودشون و مچشون رو گرفته بود...
مانیا کمی به جلو خم شد.
— دقیقاً این جزیره چی داره؟
— خب، منم نمیدونم.
ناگهان صدایی شبیه آلارم از زیر صندلیای بلند شد که دیوید روی آن نشسته بود.
دیوید از جا پرید و زیر صندلی را بررسی کرد.
— هی، پسر! این یه موبایله...
الکس گوشی را برداشت. موبایل هیچ رمزی نداشت.
پیامی از طرف آماندا روی صفحه ظاهر شد:
«پدر، خوشحالم که رسیدی... من الان همه رو توی کلبه جمع میکنم و سرگرمشون میکنم. وقتی از اسکله بالاتر رفتی، کمی جلوتر یه معدن طلا هست...»