فصل پنجم: ماه ششم در جزیره ناشناخته

دیگر انگیزهای برای نوشتن ندارم؛ آخر دلیلی برای شکست وجود نداشت!
طوفان لعنتی...
از آب بدم میآید؛ از این آب بیکرانی که بین من و پسرم و همسرم فاصله انداخته، و از آن آبی که از آسمان آمد تا ما را شکست دهد. لعنت بهش!
حتی اگر مایهی حیات باشد، من دیگر نمیتوانم این همه دوری را تحمل کنم.
همهی ما مدتی است افسرده شدهایم. دیگر هیچکس حرف نمیزند. فقط هر از گاهی مایکل و اِمی برای جمعآوری صدف به آن طرف جنگل میروند.
ماهیها دوباره به این قسمت برگشتهاند و به همین خاطر جاستین دیگر با آنها نمیرود.
مایکل یاد گرفته با آن سنگهای طلایی چیزهایی بتراشد؛ البته با کمک صدفهای اِمی. یکی از صدفهای اِمی واقعاً شبیه چاقو عمل میکند و خیلی به درد میخورد.
دیگر هیچکس دربارهی ساخت کشتی یا هیچ چیز دیگری حرف نمیزند.
مرد بزرگ هم حالش بهتر شده، اما نه خیلی.
آماندا بعد از برگشت فقط یک بار به من تلنگر زد و گفت:
«دیدی گفتم نمیشه؟»
اما وقتی دید حال من هم چندان خوب نیست، دیگر بیخیال شد...
ماهی یک بار از احوال اینجا مینویسم.
ارادتمند،
ناامیدترین فرد جزیره،
ویکتور