مانیا لباسهای گرمش را پوشید ،سشوار کشیدن و به روی عرشه رفت.

پسرها برای صبحانه نیمرو پخته بودند. بعد از صبحانه، بچهها دربارهٔ روسالکا حرف زدند و هر چیزی را که مانیا نمیدانست، الکس و دیوید برایش توضیح میدادند.
ـ یعنی اون دارو منو نجات داد؟
+ بله. البته اگه دیوید نبود، من اون دارو رو بهت نمیدادم...
ـ مرسی، دیوید.
ـ قابلی نداشت. اوه، اینجا سرده. من میرم توی کابین.
دیوید رفت و الکس و مانیا تنها شدند.
+ مانیا... میدونستی دیوید با داییش زندگی میکنه؟
ـ خب، معلومه.
+ میدونی چرا؟
ـ نه...
+ پدر و مادرش طلاق گرفتن...
ـ اوه... واقعاً متأسفم.
برای لحظاتی سکوت برقرار شد.
چند دقیقه بعد، دیوید با سرعت روی عرشه آمد. گوشی الکس در دستش بود.
ـ ببخشید، اتفاقی پیام رو دیدم. امانته.
الکس گوشی را گرفت و پیام را خواند:
«ای پسرهٔ خیرهسر! تو مدرسه که نیستی، با مانیا و دیوید فرار کردید؟»
مانیا به الکس نگاه کرد.
+ امیدوارم مامانت دربارهٔ ما فکرهای بد نکنه... و مامانم همینطور.
سپس به دیوید نگاه ترحمآمیزی کرد.
+ و داییت...
دیوید خندهٔ تمسخرآمیزی کرد.
ـ فکر نکنم...
الکس گوشی را روی حالت پرواز گذاشت و هر سه به کابین زیر عرشه رفتند، چون عرشه خیلی سرد شده بود.
مانیا شروع به خواندن خانهای در دریای نیلگون کرد و الکس هم شرلوک هولمز را برداشت؛ اما دیوید حوصلهٔ هیچ کاری را نداشت و کمکم به خواب فرو رفت...