الکس و مانیا هم پس از چند صفحه کتاب، خوابشان برده بود.

وقتی بچهها بیدار شدند، ساعت ده شب بود و آسمان، پررنگتر از ریکیاویک به نظر میرسید.
مانیا چشمهایش را باز کرد و لباس گرمی پوشید تا بیرون برود. الکس متوجه او شد.
— اوه، مانیا! ساعت چنده؟
+ شب بخیر، الکس! ساعت ده شبه.
— یعنی حدوداً دوازده ساعت خواب بودیم!
+ فکر کنم از دریاست. امیدوارم هرچه زودتر برسیم. حس میکنم غیبت ما والدینمون رو خیلی آزار خواهد داد...
+ البته غیاب پدرم هم منو آزار میده. الان دقیقاً یک سال و پانزده روزه که نیست...
مانیا سکوت کرد و سپس با پالتوی پشمیای که پوشیده بود، از پلهها به سمت عرشه رفت.
— ناخدا کارا! میدونید اینجا کجاست؟
+ سلام، بانوی جوان.
— لطفاً مانیا صدام کنید...
کارا توجهی به حرف مانیا نکرد.
+ داریم به GPS شما زیادی نزدیک میشیم... فکر میکنم خیلی، خیلی زود برسیم.
دیوید و الکس که تازه به عرشه آمده بودند، از شدت تعجب به هم خیره شدند.
الکس سکوت را شکست.
— یعنی... پدرم رو خواهیم دید؟
+ بله. ولی شب نمیتونیم حرکت کنیم، چون مَده و آب دریا بالا میاد. پس همینجا ساکن میایستیم. بهتره امروز رو به خودتون برسید.
دیوید دستش را روی شکمش گذاشت.
+ اگه منظورتون غذاست، که من دارم تلف میشم!
مانیا با تمسخر به دیوید نگاه کرد.
— هر کس اینهمه بخوابه، گرسنه میشه.
هر چهار نفر شروع به خندیدن کردند.
برای شام، کنسرو لوبیا خوردند و به آسمانی که خیلی از ریکیاویک تاریکتر بود، خیره شدند. ستارهها آنجا را جادویی کرده بودند.
پس از دقایقی، حتی دلفینها هم شروع به پریدن و شادی کردند؛ انگار آنها هم میدانستند که امروز، برای هر سه نفرشان... یا هر چهار نفرشان، بهترین روز است.