فصل هشتم:ماه هفتم در جزیره ناشناخته

ویکتورآره، مادرم این رو برای من انتخاب کرد، اما چرا؟ من که پیروز نیستم...
من شکست خوردم؛ بدجوری هم شکست خوردم.
در جزیرهای که فقط از دودکش کلبه دود بلند میشود و دیگر چیزی نیست؛ نه صدای موجودی و نه احساسی در هوا. همهچیز بوی بیحسی و افسردگی میدهد؛ حتی چوبهای کلبه و انسانهای کلبه.
الکس، کجایی که یادت بخیر... دلم یکجوری برات تنگ شده که انگار من ماه و تو و مادرت، امیلی، خورشید هستید؛ دو چیزی که هیچوقت به هم نخواهند رسید.
اما من تمام تلاشم رو میکنم. امروز هم پیامی برایت فرستادم. نمیدونم این یکی به دستت میرسه یا نه، اما هنوز امید دارم.
امروز دوباره کنار ساحل ایستادم و باد رو بررسی کردم. جهتش عوض شده بود و موجها هم از دیروز شدیدتر بودن. اگر بخوام با کشتی از اینجا فرار کنم، باید حواسم به همهچیز باشه؛ باد، آبوهوا، موجها و البته چوبهای محکم برای ساخت کشتی.
هیچکس دربارهٔ کشتی حرف نمیزنه، اما من دارم همهچیز رو بررسی میکنم. حتی چوبهایی که ممکنه برای بدنه مناسب باشن. شاید این تنها راه برگشتن باشه.
امروز برای اولین بار حس کردم شاید وقت زیادی ندارم.
اما هنوز تسلیم نشدم.
این بار اسمم رو به رخ همه خواهم کشید؛ با یک برگشت قویتر.
حداقل... شاید.
اما اگر یک نفر این دفترچه رو پیدا کرد، بدونه که من هنوز تسلیم نشدهام.