فصل هشتم:جهانی دیگر

کارا...
- اونا چی... آن؟
- پری؟
کارا قدمی به جلو برداشت.
- خونسردی خودتون رو حفظ کنید. اونا روسالکاها هستن، اما خیلی کم میان بیرون؛ مگه اینکه کسی بهشون آسیب زده باشه...
مانیا که این حرف را شنید، با تمام ضعف و توانش به سمت کابینی که از آن میتوانستند دریای بیکران را ببینند، دوید.
حتی از آنجا هم میتوانست زیبایی روسالکاها را ببیند. اینجا عالی بود؛ جایی که انگار از جهانی دیگر آمده بود. همهجا برق میزد؛ ماهیها شنا میکردند و عروسهای دریایی به این طرف و آن طرف میرفتند.
کمی بعد، دوباره صدایی از زیر کشتی بلند شد؛ انگار چیزی تیز را به زیر کشتی میکشیدند.
- بچهها!
الکس به سرعت به طرف کابین رفت.
+ چی؟... این صدا؟ صدای چیه؟
- من نمیدونم...
کمی بعد، کشتی کاملاً متوقف شد؛ انگار چیزی مانع حرکتشان میشد.
دیوید، مانیا و الکس را صدا زد.
- فکر کنم دوباره باید غواصی کنیم.
الکس با اکراه نگاهی به مانیا انداخت.
+ این بار بدون مانیا؟!
دیوید هم به صورت رنگپریدهٔ مانیا خیره شد و با لحنی که بیشتر شبیه نصیحت کردن یک بچه بود، گفت:
- آره، فکر کنم باید یک نفر از پنجره مراقبمون باشه تا اگه اتفاقی افتاد، بتونه نجاتمون بده. اینطوری هم خیالمون راحتتره.
مانیا با کمی ناراحتی در صدایش قبول کرد.
- حق دارید... فکر نکنم بتونم کمکی بکنم.
دیوید سرش را کمی خم کرد تا صورت مانیا را بهتر ببیند.
+ ناراحت نشو، تو واقعاً به یه استراحت احتیاج داری.
مانیا لبخند کمرنگی زد.
- ممنونم که به فکر من هستید.
همینطور که هر سهٔ آنها حرف میزدند، یکی از روسالکاها چیزی نامفهوم را به زبان انگلیسی میگفت.
- برید کنار. شاید به خاطر غواصی یکم مریض باشم، ولی میتونم ترجمه کنم.
صدای روسالکا واقعاً دلنشین بود، اما تلفظ کلمات انگلیسیاش افتضاح بود.
روسالکا حالا فریاد میزد:
+ Stop! Stop! Don't move!
مانیا گلویش را صاف کرد.
- داره میگه توقف کنید و حرکت نکنید.
الکس به وسایل غواصی که دیوید در حال حملشان بود، نگاه کرد.
+ عجله کن! من سریعتر میرم!
پسرها هر دو لباس غواصیشان را پوشیدند.
کارا هنوز به طرز عجیبی خونسرد بود.
- مراقب باشید. اونا زیادی جذاب هستن.
مانیا با حالتی بیاحساس به کارا نگاه کرد و بعد رو به الکس و دیوید کرد.
- مراقب خودتون باشید...
زیر دریا حتی جذابتر از چیزی بود که مانیا از پشت پنجره تماشا میکرد؛ نورانی و درخشان. انگار میتوانستی حس کنی که اینجا نه از ایسلند بود و نه از هیچ کشور دیگری؛ شاید از سیارهای دیگر آمده بود، یا حتی از دل خورشید که اینقدر میدرخشید.
روسالکاها پولکهایی به رنگ سبز زمردی داشتند که در آن دنیای زیر آب میدرخشید. چهرههایشان زیبا و پوستشان سفید و صاف بود. موهای بلند و قهوهایشان در آب شناور بود و نورهای اطراف روی آنها میرقصید.
روسالکاها پسرها را به سمت قلعهای هدایت میکردند که از دور، مثل شهری افسانهای در اعماق دریا میدرخشید.
قلعه رنگ خاصی داشت؛ حتی خاصتر از پولکهای درخشانشان.
اما ناگهان چیزی توجه الکس و دیوید را به خود جلب کرد.
کشتی درست روی نوک قلعه قرار گرفته بود و وزن سنگینش به سازهٔ درخشان آن آسیب میزد. بخشهایی از قلعه ترک خورده بود و تکههایی از آن آرامآرام در آب فرو میریخت.