دوازده ماه و شانزده روز در جزیره ناشناخته

دیشب کابوس وحشتناکی دیدم. دیدم الکس با یک کشتی در حال نزدیک شدن به من بود که ناگهان کشتی شروع به فرو رفتن در آب کرد و الکس ناپدید شد. با صدای آماندا از خواب پریدم.
- هعی، میشه داد نزنی؟
+ اوه، متأسفم. خواب بدی میدیدم.
- خیلی خوب. حالا که بیداری، با جاستین برو برای ماهیگیری. همه خوابن...
+ خیلی خوب، من میرم...
از کلبهی خودم بیرون آمدم و با جاستین به ماهیگیری رفتیم.
هر دو در سکوت نشسته بودیم و گاهی خاطرهای تعریف میکردیم. کمی بعد خوابم گرفته بود که جاستین ناگهان فریاد زد:
- اون چیزی که اونجاست چیه؟!
چشمهایم را باز کردم. چیزی از دوردست، مانند لکهای در میان آب و آسمان دیده میشد. شاید...
نمیدانم، شاید کشتی بود.
+ کشتی نیست؟
- آره... بله، بله! اون یه کشتیه!
خدای من! این باورکردنی نیست! یعنی الکس به همین زودی داره میاد؟ نکنه خوابم تعبیر بشه؟!
از یک کشتی تجاریِ غرقشده دوربینی برداشته بودم. سریع به کلبه برگشتم و آن را برداشتم. جاستین هم پنج ماهی گرفته بود و صید خوبی داشت؛ او هم با من آمد.
همه در کلبه بیدار شده بودند و با تعجب به من خیره شده بودند.
رفتیم و در نزدیکترین نقطه به دریا ایستادیم. دوربین را جلو و عقب کردم و به کشتی خیره شدم.
بله...
این دقیقاً یک کشتی است.
من مطمئنم.