کارا،شاید چیزی نباشد که نشان می دهد

الکس چشمهایش را باز کرد. ساعت حدود پنج صبح بود و هوا دلانگیز.
صحنهای روبهرویش بود که واقعاً نمیشد توصیفش کرد؛ جزیرهای زیبا در برابرشان قرار داشت و نسیم خنکی از سمت خشکی میوزید.
زبان الکس بند آمد.
— ب... بچهها...
اما ناگهان فریاد زد:
— مانیا! خشکی! دیوید! دیوید!
دیوید در حالی که چشمهایش را میمالید، به سمتی که الکس نشان میداد نگاه کرد. چشمهایش هنوز نیمهباز بود.
+ رسیدیم به ریکیاویک؟
الکس با هیجان سرش را تکان داد.
— نه! نه، اینجا... جزیره ناشناخته است!
مانیا که حرفهای آنها را در خواب و بیداری میشنید، با شنیدن آخرین جملهٔ الکس ناگهان از روی صندلیای که روی آن خوابش برده بود پرید و صاف ایستاد.
+ این امکان نداره!
در همان لحظه، کارا با طنابی در دست به سمت آنها آمد.
اما... طناب؟ چرا؟
— کارا؟
کارا بدون پاسخ، چاقویی را از داخل چکمهاش بیرون کشید.
+ همکاری کنید تا صدمه نبینید...
پس از فرسنگها راه، آنها سرانجام به جزیره رسیدند؛ اما باز هم نمیتوانستند هیچیک از گمشدگان خود را ببینند.
شاید روزی ماه و خورشید، مانیا و پدربزرگ، دیوید و مایکل دوباره به یکدیگر برسند...
پایان.