فصل نهم:اواسط ماه هفتم در جزیره ناشناخته

دیروز اتفاق عجیبی افتاد.
آماندا شروع به جر و بحث با بقیه کرد و میگفت تقصیر ماست که وسایل سنگین برداشتیم و قایق غرق شد.
اما این مسئله واقعاً تعجبآور بود، چون آماندا اصلاً نمیخواست برگردد...
به هر حال، جر و بحث خیلی بالا گرفت و من وارد بحث شدم.
- آماندا، کافیه دیگه. اگه بخوایم مقصر اصلی رو پیدا کنیم، یا هممون مقصریم یا هیچکس. دریا هم بخشی از ماجرا بود. اما الان دیگه برای پیدا کردن مقصر خیلی دیره.
+ پس الان باید دقیقاً چیکار کنیم؟ بشینیم و دست روی دست بذاریم؟
- من همچین حرفی نزدم. من همهچیز رو برای یک فرار دوباره بررسی کردم.
+ نه، دیگه ممکن نیست. من با شما نمیام.
- هر طور مایل هستی. اما به هر حال، من همهچیز رو بررسی کردم. امیدوارم ویلیام حاضر باشه توی ساختن یک کشتی خیلی عالی بهم کمک کنه.
ویلیام چشمانش را از تعجب گرد کرد.
+ ما حتی قادر نیستیم یک قایق خوب بسازیم!
- هستیم. ولی ما اون رو فقط در چند ماه آماده کردیم. برای ساخت یک کشتی، باید زمان خیلی بیشتری صرف کنیم؛ مثلاً شش ماه یا شاید بیشتر.
+ ویکتور، این غیرممکنه... اما خب، من بهت کمک میکنم.
- عالیه، ویلیام. هر کس دیگهای هم که حاضره به من کمک کنه، اعلام حضور کنه.
مایکل با اشتیاق جلو آمد و رو به اِمی کرد.
- مجبور نیستی کمک کنی!
+ اما من میام.
اِمی هم جلو آمد.
بعد از او، مرد بزرگ و جاستین هم به جمعشان پیوستند.
آماندا هنوز مقاومت میکرد، اما کمی بعد زیر لب زمزمه کرد:
- به خاطر... پدرم. شاید... بذاره دوباره برگردم پیشش.
همه قبول کردند و اینگونه، شروعی دوباره شکل گرفت؛ شروعی قویتر از قبل.