فصل ششم: جیغی در زیر کشتی

الکس و دیوید با هم روی عرشه رفتند. ناخدا در حال دم کردن قهوه برای خودش بود و به دلیل خوب بودن هوا، سکان را رها کرده بود.
الکس و دیوید تصمیم گرفتند کمی روی عرشه بنشینند و بعد به کابین زیر عرشه بروند. ناخدا هم که آنها را دید، به جای یک قهوه، سه فنجان قهوه روی اجاق گذاشت.
- دیوید؟
- بله؟
- میتونم یه سؤال بپرسم؟
- البته.
- میدونی... میترسم، یعنی خجالت میکشم بپرسم.
- چی شده؟
- خب، وقتی با داییت حرف میزدم، داییت گفت دیوید امانته...
دیوید اجازه نداد الکس حرفش را تمام کند و خندهای سر داد.
- هعی پسر... من فقط دست خدا امانتم! اینم از مامان و بابام، اینم از دایی...
- چی شده؟
- خب راستش... مامان و بابام طلاق گرفتن و من...
ناگهان کشتی به طور شدیدی شروع به حرکت کرد.
ناخدا خودش را نباخت و سریع پشت سکان رفت.
- هعی، نترسید! فقط برید پیش اون دختر جوان، چون فکر کنم تا الان ترسیده باشه!
- اوه، دیوید... مانیا!
مانیا چشمانش را باز کرد و متوجه شد تنها مانده است.
چند لحظه بعد، صدایی به گوشش رسید؛ انگار چیزی از زیر کشتی عبور میکرد و چیزی را روی بدنهٔ کشتی میکشید.
مانیا به پایین نگاه کرد.
هر لحظه صدا بیشتر میشد.
کمی بعد، صدای جیغی بلند شد.
وحشت تمام وجود مانیا را فرا گرفت.
- نکنه دوباره...
مانیا بلند شد تا از کابین بیرون برود، اما ناگهان متوجه شد هیچ حسی در پاهایش ندارد. پاهایش کاملاً بیحس شده بودند.
الکس با سرعت خودش را به کابین رساند.
- حالت خوبه؟
به مانیا خیره شد.
- رنگت مثل دیوار سفید شده...
مانیا فقط نگاهش کرد.
دوباره از زیر کشتی صدای جیغ بلندی بلند شد.
- صبر کن... این صدای چیه؟
مانیا از شدت خستگی و وحشت غش کرد و بیهوش شد.
الکس سریع او را گرفت تا روی زمین نیفتد. سپس او را بلند کرد و با خودش به روی عرشه برد.
ناخدا وقتی مانیا را دید، به دیوید نگاه معناداری کرد.
- میتونستیم سفر رو عقب بندازیم! چرا به من نگفتید اون مریضه؟
الکس فقط به مانیا نگاه کرد.
- فکر نکنم الان وقت جر و بحث باشه. کجای این کشتی گرمه؟
- کابین کنار سکان.
الکس با سرعت به آنجا رسید و مانیا را روی تختی که آنجا بود گذاشت.
ناگهان صدای جیغ بلندی از بیرون کابین به گوش رسید.
الکس بیرون آمد و متوجه شد دور تا دور کشتی را موجوداتی شبیه انسان فرا گرفتهاند.
کمی که به آنها خیره شدند، متوجه شدند که آنها پریهای دریایی هستند؛ موجوداتی که جز در افسانهها جایی پیدا نمیشوند.
الکس ناگهان دستی را روی شانهاش احساس کرد.
- اینا... چ...چی هستن؟
صدای ضعیف مانیا بود.
الکس محکم او را گرفت.
- تو نباید بلند میشدی!
- اونا پ... پری... دریایی...
- منم نمیدونم موضوع چیه، اما تو باید بری توی کابین. اینجا سرده و دستهای تو حتی سردتر از اینجاست.
دیوید نگاهی به آن دو کرد.
- فکر کنم میخوان به ما حمله کنن.
و به پریهایی که حالت تدافعی به خود گرفته بودند، اشاره کرد.