دوازده ماه و پانزدهمین روز در جزیرهٔ ناشناخته

امروز همهچیز عادی بود.
بادبان و سکان تقریباً آماده بودند و فقط در ساخت لنگر کمی به مشکل خورده بودیم؛ لنگر به اندازهٔ کافی سنگین نبود.
اِمی و مایکل برای تهیهٔ سنگ و چیزهای سنگینتر رفته بودند. وقتی برگشتند، چیزی در دست اِمی بود که معلوم نبود چیست.
اِمی نزدیکتر آمد و مایکل شروع به توضیح دادن کرد.
ـ یه جیپیاس... یعنی ما رو پیدا کردن؟!
نگاهی به جیپیاس و گوی پلاستیکی شفافی که دور آن قرار داشت انداختم. گوی را باز کردم و جیپیاس را برداشتم.
پشت جیپیاس نوشته شده بود:
«تقدیم به الکس»
+ این مال الکسه... اون پسرمه. این رو هم خودم برای تولدش خریده بودم.
مرد بزرگ تا خود آرنج سوزن را در دستش فرو برده بود؛ شاید از تعجب بود، شاید هم از خوشحالی.
+ اون میاد دنبالمون.
آماندا با عصبانیت به من نگاه کرد.
ـ ما برای این کشتی خیلی زحمت کشیدیم و ده روز دیگه حرکت میکنیم.
+ اما الکس چی میشه؟
آماندا با تمام خودخواهی به سمت کلبه رفت و بلند به ویکتور گفت:
ـ میتونی بمونی، به من ربطی نداره...
اوه، الکس، پسرم...
امیدوارم زودتر برسی.
حتی اگر تا ده روز دیگه برسی، من با آنها نخواهم رفت...