فصل دوم: سومین سالگرد مدرسه

بالاخره روز موعود فرا رسید. هر سه بچه از ساعت پنج به مدرسه رفته بودند.
الکس مانیا را دید.
- از وسایل مطمئن باشید. دیوید کجاست؟
مانیا چشمهایش را در سالن چرخاند و شانه بالا انداخت.
+ نمیبینمش.
- خیلی خوب، من بهش زنگ میزنم. تو دکلمه رو آماده کردی؟ اول نوبت توئه.
+ آره، همهچیز اوکیه.
الکس پانصد کرون از جیبش درآورد و رو به مانیا گرفت.
- هزار و پانصد کرون مونده.
+ باشه، پیش خودت نگه دار.
- توی سفر لازم میشه. بگیر.
الکس پولها را کنار میز، نزدیک مانیا گذاشت و رفت تا به دیوید زنگ بزند.
- هی پسر، تو کجایی؟
+ وای الکس! میشه با دایی حرف بزنی و بگی تو هم هستی؟
دیوید گوشی را به داییاش داد.
- سلام، آقای کتابفروش. همهچیز امنه، مطمئن باشید.
+ سلام. من مطمئن نیستم دیوید بعد از... یه امانته.
- بعد از چی؟
+ هیچی. تو باید به من قول بدی که سالم میمونه.
- این فقط یه اردوئه!
+ پس دیوید نمیاد...
- خیلی خوب، قول میدم.
تلفن قطع شد.
اما... بعد از چی؟
........
مانیا از پلهها بالا رفت و روی سکو ایستاد. یک سارافون مشکی پوشیده بود که خطهای قرمز روی دامنش داشت. موهایش را هم بهطرز ماهرانهای سشوار کشیده بود و کاملاً به او میآمد.
با اعتمادبهنفس روبهروی جمعیتی ایستاد که دو ساعت دیگر قرار نبود آنها را ببیند.
سه سال گذشت؛ سه سال از روزی که این مدرسه، با قدمهای کوچک اما با آرزوهای بزرگ، آغاز به کار کرد.
سه سال پر از خندههای دانشآموزان، تلاش معلمان، خاطراتی که در گوشهوکنار این حیاط و کلاسها جا ماندند و رویاهایی که اینجا جان گرفتند.
امروز، در سومین سالگرد تأسیس این مدرسه، فقط برای گذشتن سه سال جشن نمیگیریم؛ بلکه برای تمام لحظههایی جشن میگیریم که با هم ساختیم و برای آیندهای که هنوز هزاران صفحهی نانوشته دارد.
باشد که این مدرسه، سالهای سال خانهی علم، دوستی، امید و ساختن آیندهای روشن برای نسلهای فردا باشد.
........
دیوید بالاخره از درهای ورودی وارد شد. الکس به سمت او دوید.
+ ناخدا کارا هم حله.
- عالیه! حالا نوبت توئه که بنوازی. دکلمهی مانیا فوقالعاده بود؛ البته اگه داییت می داشت.
دیوید خندهی ریزی کرد.
........
دیوید یکی از بهترین قطعههایش را نواخت و سپس الکس شروع کرد. کم مانده بود کل سالن را به آتش بکشد، اما به خیر، گذشت! حالا نوبت جیم زدن از مدرسه بود.
مانیا یواشکی بیرون رفت و منتظر بقیه ماند.
پسرها هم آمدند. دیوید سه خز از کیفش درآورد.
- هوا واقعاً خیلی سرده. شاید به درد بخورن.
الکس پانصد کرونِ دیوید را هم داد و هر سه به طرف کشتی، که ناخدا کارا روی آن منتظر بچهها بود، حرکت کردند.