فصل دهم:نجات قلعه

الکس و دیوید به هم خیره شده بودند.
- از این بدتر نمیشه...
یکی از روسالکاها رو به پسرها کرد و با اشاره و کلمات بریده به آنها فهماند که اگر بیشتر از این به قلعهٔ آنها آسیب برسد، آنها نیز به کشتی آسیب خواهند رساند.
الکس و دیوید بالا رفتند و دوباره روی کشتی برگشتند.
دیوید سکوت را شکست.
- از این بدتر نمیشه... یه قلعه، اونم زیر آب!
مانیا که حالا از کابین بیرون آمده بود، به آنها نگاه میکرد.
+ چی؟!
الکس شروع به توضیح برای مانیا و کارا کرد.
- ببینید، اگه ما آسیب بیشتری به اونا برسونیم، احتمالاً کشتی ما رو غرق میکنن. با اینکه خیلی زیباست، اما زیباییای داره که یه جور وحشت خاص توش هست...
+ خب دقیقاً چرا به قلعه گیر کردیم؟
- چون نوک قلعه خیلی بلنده و کشتی زیادی توی آب فرو رفته... صبر کن! میتونیم کشتی رو سبک کنیم.
دیوید با نگاه مشتاقی به الکس نگاه کرد.
- خرتوپرتهای الکی زیادی اینجاست.
هر سهٔ بچه شروع به ریختن وسایل داخل آب کردند و کارا با حیرت به آنها نگاه میکرد.
وسایل اضافه، مانند صندوقهای قدیمی، بشکهها، طنابها و چند جعبهٔ ابزار، یکی پس از دیگری داخل آب افتادند.
الکس نگاهی به کشتی انداخت.
- هنوز تکون نخورده.
دیوید لحظهای ساکت ماند.
- پس هنوز سنگینه...
کارا به لنگر کشتی نگاه کرد.
الکس سریع آن را هم به داخل آب انداخت.
کشتی کمی تکان خورد.
یکی از روسالکاها سرش را از آب بیرون آورد.
+ It isn't enough. You should come into the ocean.
پسرها و کارا به مانیا خیره شدند.
- بهتره یکم انگلیسی یاد بگیری... داره میگه این کافی نیست. باید شما هم بیاید توی آب.
الکس به دیوید نگاه کرد.
+ خب، مانیا که مریضه و کارا هم سکان رو در دست داره. باید دوباره ما بریم توی آب.
پسرها دل به دریا زدند و دوباره وارد آب شدند.
اما هنوز انگار چیزی اضافه در کشتی وجود داشت؛ فقط چند سانتیمتر...
دیوید به الکس نگاه کرد.
الکس شانه بالا انداخت.
دیگر چیز اضافیای وجود نداشت.
چند ثانیه بعد، مانیا از دور در میان آب نمایان شد.
الکس فریاد میزد:
- نه، مانیا! برو توی کشتی! حالت خوب نیست!
مانیا بهطور ناشیانهای غواصی میکرد؛ البته از حادثهٔ موزهٔ دریا چیزهایی یاد گرفته بود...
اما به حرف الکس هیچ توجهی نکرد.
کشتی شروع به حرکت کرد، اما...
همهچیز دور سر مانیا میچرخید.
قلعه، روسالکاها، تمام صداهای زیر آب...
و بعد، مانیا از حال رفت.
انگار که همهچیز به پایان رسیده بود.