فصل چهارم:شروع ماحراجویی

هر سه بچه به طرف کشتی «فرشتههای دریا» حرکت میکردند. برف میبارید و آرامآرام روی زمین مینشست، واقعاً زمستان سختی بود.
مانیا سکوت را شکست.
- دیوید، از GPS چه خبر؟ گوشی رو برداشتی؟
+ مگه میشه یادم بره؟
دیوید دستش را داخل جیبش کرد و گوشی را بیرون آورد.
+ در حال حرکته. هنوز به جایی نرسیده، اما خیلی از ریکیاویک دور شده.
الکس به ناخدا اشاره کرد. او روی عرشه چرت میزد.
- مطمئنی با ناخدا حرف زدی؟ انگار خوابه؟!
+ معلومه که حرف زدم، اما خوب، نمیدونم.
بچهها از پلههای کشتی بالا رفتند و روی عرشه ایستادند.
دیوید با دست به کارا زد.
- آهای پیرمرد، ما رسیدیم.
کارا با یک حرکت بلند شد و ایستاد.
- اونقدر دیر کردید که خوابم گرفت.
مانیا به ساعت الکس اشاره کرد.
- ساعت تازه هشت و نیمه.
کارا با صدای بلند شروع به خندیدن کرد. بچهها هم گیج و منگ ایستاده بودند و به او نگاه میکردند.
- اون... معذرت میخواهم، تازه موهای شما رو دیدم، دختر جوان.
صورت مانیا سرخ شد. بهکلی فراموش کرده بود که موهایش را کوتاه کرده.
الکس سرفهای کرد.
- فکر نکنیم الان وقت مسخره کردن باشه. بهتر نیست که حرکت کنیم؟
چهره کارا جدی شد.
- کجا باید بریم؟
دیوید گوشی را به او داد.
- دقیقاً طبق این.
- خیلی خوب، شماها میتونید برید توی کابین زیر عرشه استراحت کنید.
هر سه به کابین رفتند. کابین فوقالعادهتر از تصورشان بود؛ انگار که توی یک زیردریایی هستند. آنها میتوانستند تمام ماهیهای زیر آب را ببینند.
مانیا با چهره ناراحت به دریا زل زده بود.
- حالا خوبه، مانیا؟ داری میلرزی؟
+ آره، آره، فقط زیادی سر... سرده.
- بیخیال، باید سفر رو عقب میانداختیم.
+ الکس، خودت میدونی که بهانهای... نه... نداشتیم.
دیوید به شومینه کنار در نگاه کرد.
- من فندک آوردم.
بعد از ده دقیقه، با تمام تلاشهای دیوید، بالاخره آتشی ساخته شد.
مانیا به دیوید نگاهی کرد.
- ممنونم.
رنگ مانیا کاملاً سفید شده بود، مثل دیوارهای کابین.
او به شومینه نزدیکتر شد. دندانهایش از شدت سرما به هم میخورد.
الکس در حال درآوردن پالتویش بود.
- من واقعاً احساس گرما میکنم، میتونی پالتوی من رو هم داشته باشی.
+ اما، سرما میخوری.
- من خوبم. بهش نیازی ندارم و البته پالتوی اضافه دارم. اگه سردم شد، میتونم بپوشمش.
مانیا پالتو را گرفت و روی خودش کشید.
بعد از نیم ساعت، مانیا کاملاً به خواب رفته بود.
الکس پالتویی از کیفش برداشت.
- میرم ببینم از کارا چه خبر، اینجا میمونی، دیوید؟
+ نه، منم باهات میام.
- خیلی خوب، پس بیا بریم.
هر دو از کابین خارج شدند و در را آرام پشت سرشان بستند.
چند لحظه همهچیز ساکت بود.
فقط صدای موتور کشتی و برخورد آرام موجها به بدنه شنیده میشد.
اما ناگهان...
صدای تقهای از زیر کابین آمد.
مانیا در خواب تکان کوچکی خورد، اما بیدار نشد.
دوباره همان صدا شنیده شد.
این بار نزدیکتر.
مانیا آرام چشمهایش را باز کرد.
به اطراف نگاه کرد.
الکس و دیوید رفته بودند.
آتش شومینه هنوز روشن بود، اما شعلههایش عجیب میلرزیدند؛ انگار چیزی از کنارشان عبور کرده باشد.
مانیا پالتوی الکس را محکمتر دور خودش پیچید.
صدای تقه برای سومین بار آمد.
تق... تق... تق...
مانیا به کف کابین خیره شد.
صدا دقیقاً از زیر پایش میآمد.
و بعد، چیزی آرام از زیر کف کشتی کشیده شد...