ماه یازدهم در جزیره ناشناخته

اسکلهی کشتی تمام شده، اما هنوز کار زیادی باقی مانده است. توی این دو ماه آنقدر کار کردهایم که دیگر واقعاً نمیکشیم. تصمیم گرفتیم امروز و فردا را جشن بگیریم و فقط استراحت کنیم و غذا بخوریم...
این جزیره خیلی تاریکتر از ریکیاویک است و همین باعث میشود بیشتر احساس غریبی کنم...
ستارهها چند برابر بیشتر از چیزی هستند که در ریکیاویک میدیدیم و انعکاسشان روی موجهای دریا خودنمایی میکند.
حالا همهی ما دور میزی که ساختهایم نشستهایم و میگو و خاویار، همراه با روغن نارگیلی که خودم درست کردهام، میخوریم.
آماندا حتی بیشتر از ما کار میکند؛ به امید اینکه پدرش را پیدا کند.
مرد بزرگ هم بعضی وقتها تمرین میکند تا بتواند کلماتی را به زبان بیاورد، اما تا حالا نتیجهی تلاشهایش بیفایده بوده.
به هر حال، خوب پیش میرویم...
امیدوارم امیلی و الکس برای من مراسم ختم نگرفته باشند و هنوز امیدی برای بازگشت من داشته باشند...