فصل سوم:شکست

رعد و برق شروع شد.
هر لحظه صدای رعد و برق نزدیکتر و نزدیکتر میشد. ناگهان صاعقهای بزرگ به قایق ما برخورد کرد و شکاف بسیار بزرگی در آن ایجاد شد.
همه فریاد زدیم. نمیدانستیم باید چه کار کنیم. حتی زمان آنقدر سریع گذشت که فرصت نکردیم اکسیژن را وصل کنیم...
کشتی دو نیم شد.
وقتی چشمهایم را باز کردم، خودمان را در ساحل دیدیم.
همه سالم بودند، بهجز مرد بزرگ. حالش بد بود و تلوتلو میخورد. همه خیس آب شده بودیم.
یکی از کپسولهای اکسیژن را هم آب با خودش آورده بود. آن را برداشتم و به سمت کشتی تجاری غرقشده رفتم تا لباس بیاورم.
خوشبختانه لباسهایی که داخل کشتی تجاری بودند، به دلیل قرار داشتن در بستهبندیهای پلاستیکی بسیار محکم، کاملاً سالم و خشک مانده بودند. هشت دست از لباسها را برداشتم و با سرعت به سطح آب برگشتم.
چند دارو هم آنجا بود که فکر کردم شاید به درد بخورند.
همه لباسهایشان را عوض کردیم. هیچکس حرف نمیزد. فقط صدای تکان خوردن پارچههای پانسمان شنیده میشد؛ اولیویا داشت گردن زخمی مایکل را پانسمان میکرد.
مرد بزرگ خوابیده بود. بهشدت سرما خورده بود و حالش خوب نبود.
و ما شکست خورده بودیم.
شاید بهتر باشد دیگر کمتر به الکس فکر کنم و باور کنم هیچکدام از نامههایی را که در بطری برای او فرستادهام، دریافت نکرده است.