توقف GPS

مانیا با صدای کارا که داشت نق میزد، از خواب بیدار شد و به سمت او رفت.
- جیپیاس شماها خرابه!
+ مشکلی پیش اومده؟
- بله، جیپیاس درست کار نمیکنه.
+ اوه، این که عالیه!
مانیا با اشتیاق به سمت کابینی که بچهها در آن خواب بودند رفت و فریاد زد:
- بچهها! جیپیاس رسید!
الکس در یک حرکت از تخت پایین پرید.
- بله؟!
دیوید هم انگار در خواب حرف میزد:
- لنکرها رو... بکشید...
الکس نگاهی به دیوید انداخت.
+ هوی، پسر! لنکر رو بذار بالا؛ خشکی پیدا کردیم.
دیوید از خواب بیدار شد و نشست.
+ هه، ترفند خوبیه واسه بیدار کردن.
مانیا نگاه سرزنشآمیزی به او انداخت.
- واقعیه.
دیوید هم میخواست خودش را از تخت بیرون بیندازد، اما با توجه به اینکه در طبقهٔ آخر بود، مجبور شد از پلهها استفاده کند.
بچهها گوشی را از کارا گرفتند و به جیپیاس نگاه کردند.
کارا با کنجکاوی به صفحه خیره شد.
- اما آخه اونجا روی آبه.
دیوید جواب داد:
+ پیرمرد باهوش! چرا باید یه جزیرهٔ ناشناخته روی نقشه باشه؟
هر سه شروع به خندیدن کردند و کارا فقط با چهرهای عبوس به آنها نگاه میکرد.
- اما اونجا...
مانیا پیشدستی کرد.
+ اونجا چی؟
کارا لحظهای مکث کرد.
- هیچی، بانوی جوان.
الکس به مانیا نگاه کرد و بینیاش را جمع کرد.
+ مانیا، پشت کابین یه حمومه. وقتی تو بیهوش بودی، من و دیوید یه سری بهش زدیم!
- من که کثیف نیستم.
+ آره، ولی بوی جلبک دریایی میدی.
مانیا با بیحوصلگی گفت:
- باشه، پس تا من برمیگردم، شما دوتا یه صبحونه حاضر کنید که گرسنمه.
+ خیلی خوب. توی کابین حولهٔ تمیز هست.
- ممنونم.
مانیا تشکر کرد و به سمت حمام حرکت کرد و الکس و دیوید مشغول آماده کردن صبحانه شدند.