فصل اول:قایقی بر فراز دریا

امروز بعدازظهر حرکت کردیم. حالا شب است و هیچ اتفاق غیرمنتظرهای نیفتاده.
کمی با صمیمیت کنار هم نشستهایم تا توی قایق جا شویم. شاید اگر کمی بزرگتر بود، بهتر میشد.
مایکل، امی و مرد بزرگ خواب هستند.
جاستین و ویلیام هم کنار هم نشستهاند و به دلفینهایی که بالا و پایین میپرند نگاه میکنند. اولیویا و آماندا هم چشمهایشان نیمهبسته شده است.
اما من بیدار هستم و بیدار خواهم ماند تا زمانی که به الکس برسیم.
فعلاً برای چند دقیقه سکان را رها کردم تا بنویسم.
خیلی زود میرسیم. خوشحالم که تلاشهایم موفقیتآمیز بود و حالا در این اقیانوس بیپایان در حال پیشروی هستیم.
اوه، بهتر است فعلاً نوشتن را کنار بگذارم. سکان دارد زیادی تکان میخورد ...
یکدفعه آسمان با نور سفیدی روشن شد.
رعد و برق.
چند ثانیه بعد صدای مهیب رعد روی اقیانوس پیچید. باد ناگهان شدیدتر شد و موجها که تا چند لحظه پیش آرام بودند، شروع کردند به کوبیدن به دو طرف قایق.
سکان با هر موج بهشدت تکان میخورد.
قایق کوچک ما روی موجها بالا میرفت و دوباره پایین میافتاد.
صدای باد آنقدر زیاد شده بود که دیگر صدای نفسهای بقیه را هم نمیشنیدم.
به آسمان نگاه کردم.
ابرهای سیاه تمام آسمان را پوشانده بودند.
فکر کنم دیگر خبری از یک سفر آرام نیست...و...
رعد و برق.