فصل چهاردهم: GPS و پیدا کردن کشتی

صبح روز بعد، بچهها به سمت جایی که بطری از آنجا آمده بود حرکت کردند. مانیا کمی سرما خورده بود و تب و لرز داشت، اما نمیخواست آن لحظه را از دست بدهد.
الکس GPS را در دست گرفته بود.
- فکر کنم وقتشه GPS رو به دریا بزنیم.
دیوید به مانیا نگاه کرد.
- تو حالت خوبه؟ انگار داری میلرزی.
+ .... آره، آره، مـ... من حالم خوبه.
الکس شانه بالا انداخت.
- ولی، اینطور به نظر نمیاد!
+ خیلی خوب، آره، سرما خوردم، ولی نمیخوام جا بزنم.
الکس به دریا نزدیکتر شد و لب آب نشست.
- هی، مانیا، میخوای تو انجامش بدی؟
+ نه، اصلاً دلم نمیخواد به اون آب یخ نزدیک بشم.
دیوید خندهٔ کوتاهی کرد.
- الکس، کار خودته، انجامش بده.
الکس چشمهایش را بست و به امید اینکه GPS آنها را به جزیره برساند، آن را داخل آب رها کرد.
GPS تندتر از چیزی که فکرش را میکردند شروع به حرکت در آب کرد.
برای دقایقی، در آن هوای سرد، بچهها به آن خیره ماندند.
+ پسرها، بهتر نیست به جای زل زدن به چیزی که میدونیم قراره کجا بره، بریم دنبال یه کشتی؟
صدای مانیا بود که سکوت را شکست.
الکس و دیوید به هم نگاه معناداری کردند و شروع به دویدن به سمت کشتیها کردند.
+ هی! منظورم دویدن نبود! این اصلاً عادلانه نیست! من جونِ دویدن ندارم، خواهش میکنم آرومتر!
مانیا هم تلاش کرد تا تند راه برود، اما همین که به نزدیکی کشتیها رسید، از شدت تب روی زمین افتاد و چشمهایش بسته شد.
وقتی چشمهایش را باز کرد، مردی را با چهرهای ناشناخته دید.
- هی بچهجون، تو اینجا چی کار میکردی؟
دیوید و الکس از آن طرف نزدیکتر شدند.
- ما همراه اون هستیم، پیرمرد. راحتش بذار.
- اوه، و شما پسر جسور کی باشید؟
- فکر نکنم نیازی به توضیح باشه.
مانیا تلاش کرد صدایش را بلندتر کند.
+ هی، دیوید! اون مرد منو نجات داد.
الکس که ساکت بود و فقط به نشان ناخدا نگاه میکرد و اصلاً به حرفهای آنها گوش نمیداد، آرام گفت:
- شما صاحب کشتی «فرشتههای دریا» هستید؟ همون کشتی که به همهجا میره؟ درسته؟
پیرمرد از اینکه الکس او را میشناخت، به وجد آمد.
- بله، درست فهمیدی. کارا هستم. و شما؟
+ من... من الکس هستم و اینا دوستانم، مانیا و دیوید.
- اوه، جالبه! پس این دوتا بچهٔ شیطون دوستای تو هستن؟ اینجا چی کار میکنید؟
مانیا جواب داد:
+ دنبال کشتیای برای سفر به ناکجاآباد و بدون هیچ پولی.
- این غیرممکنه! سفر به کجا بدون پول؟
+ ناکجاآباد! اما خب، یه GPS مسیریاب...
الکس به مانیا خیره شد.
- مانیا، مانیا، نفس بکش! صبر کن. از اول باید تعریف کنیم؛ البته اگه ایشون این سفر دهروزه یا شاید بیشتر ما رو بپذیرند.
ناخدا کارا نگاهی به سر تا پای آنها کرد.
- شاید اگه بگید چی شده، بتونم کمک کنم...
بچهها برایش تعریف کردند که مقصد آنها مشخص نیست و فقط باید به دنبال GPS بروند؛ GPSای که معلوم نبود مسیرش چقدر طول میکشید.
کارا که به وجد آمده بود، گفت:
- پسر، عوضش شما چی کار میکنید؟
+ خوب، ما هیچی نداریم.
- خوب چرا؟ برای هر کسی یه چیزی هست که باارزشه.
الکس نگاه زیرچشمیای به گردنبند یادگاری پدرش کرد.
کارا متوجه آن حرکت الکس شد.
- خوب، تو گردنبندت رو بده. گفتید چرا میخواید دنبال اون GPS برید؟
دیوید پیشدستی کرد:
+ چند نفر توی یه جایی گیر افتادن و به کمک احتیاج دارن.
- دقیقاً کی؟
+ دوست من، پدربزرگ مانیا و پدر الکس.
کارا رو به الکس کرد.
- گردنبند از پدرت مونده، مگه نه؟
+ خوب، آره... و نمیخوام به هیچکس بدمش.
مانیا به الکس نزدیک شد و صدایش را پایین آورد.
+ برای نجات پدرت، رفیق. شاید یکی دیگه برات بخره، خیلی زود.
الکس با حالتی افسرده گفت:
- و از بقیه چی میگیری؟
کارا رو به دیوید کرد.
- خوب، تو پسر، اسمت چی بود؟
- دیوید.
+ از وسایلت چی داری؟
- یه نقاشی. اون عاشق نقاشی بود، البته نقاشی ما یه شاهکار بود.
+ خوب، پس تو هم اونو میدیدی. و تو، دختر؟
الکس از طرف مانیا جواب داد:
- الان GPS ما توی یادگاری پدربزرگ مانیاست؛ یعنی همون جعبهٔ پلاستیکیای که داشت.
+ اوه، اینطور که نمیشه. باید یه چیزی که برات مهمه بدی. در غیر این صورت، نه... میلیونها کرونا ازتون میگیرم.
بچهها با چهرههای نگران به هم نگاه میکردند که دیوید فریاد زد:
- مو! موهای مانیا خیلی بلنده و براشون زحمت زیادی کشیده!
مانیا چشمغرهای به دیوید رفت.
ناخدا کارا که از دیوید خوشش آمده بود، گفت:
+ آفرین پسر، خوشم اومد.
رو به مانیا کرد و گفت:
+ هر وقت موهاتو کوتاه کردی، راه میافتیم.
الکس گفت:
- پسفردا چطوره؟ فردا هم آماده میشیم؟
مانیا در دل خودش فحش میداد.
کارا گفت:
- عالیه. منتظر وسایلتون و موهای کوتاه شما هستم، دختر جوان.
مانیا با عصبانیت به کارا نگاهی کرد و به سمت مدرسه حرکت کرد.
در مسیر مدرسه، مانیا فقط نق میزد.
+ دیوید، میتونم همین الان خفت کنم!
برگشت و موهای دیوید را کشید.
+ تو یه ابله به تمام معنایی! آخه با موهام چی کار داری؟
با لحنی ملتمسانه ادامه داد:
+ نمیشه پولهامونو جمع کنیم؟
الکس با لحنی جدی گفت:
- اگه میتونستم، حتماً این کارو انجام میدادم. فکر نکن ما هم دلمون میخواد یادگاریهامونو بدیم، ولی خب قبول دارم که تو بیشتر از ما ضرر کردی...
مانیا به چشمهای الکس نگاه کرد.
+ فقط به خاطر مامانم انجامش میدم.
دیوید نگاهش را در هوا چرخاند.
- پس بقیه بسه، کم نق بزن. باید امروز و فردا رو آماده باشیم و به دنبال بهانهای برای جیم شدن از خونه بگردیم.
+ چرا یه اردو برگزار نمیکنند؟ واقعاً مدرسه هم کسلکننده شده، مثل زندگی ما.
الکس چشمهایش را گرد کرد.
- کجای زندگی ما کسله؟
+ خب، راستش شوخی کردم، جدی نگیر. فقط من دارم یخ میزنم.
خوشبختانه بزرگترین مشکل آنها، یا بهتره بگم بزرگترین مشکلاتشان، حل شد؛ اما رضایت والدین...